Uważałbym też z narracją, że “wszystko jest już przegrane”, bo wtedy człowiek łatwo wpada w całkowitą bierność. Historia pokazuje, że ludzie zakładali rodziny i budowali życie również w dużo trudniejszych warunkach niż obecnie.

Moim zdaniem największy problem dziś to połączenie niepewności ekonomicznej, rozpadu lokalnych społeczności i kultury skrajnego indywidualizmu.

Kiedyś nawet biedniejsi ludzie mieli często większe wsparcie społeczne i bardziej przewidywalny model życia. Dzisiaj wiele osób ma teoretycznie więcej możliwości, ale mniej stabilności i mniej poczucia sensu.

I to chyba najbardziej rozwala relacje oraz demografię.

Odnośnie nieruchomości, to nie martwiłbym się tym zbytnio, ponieważ sfinansujesz to razem z narzeczoną za kilka lat. Może się zrzucicie po 50% na zakup całości, a może na wkład własny, a może wynajmiecie. Rynek się zmienia. Generalnie wycenianie czegokolwiek w walutach bez pokrycia w czymkolwiek jest mało miarodajne. Za kilka lat siła nabywcza tychże walut może spaść o kolejne kilkadziesiąt procent. Czy nominalne ceny nieruchomości się wtedy zmienią? Raczej tak, ale o ile procent wzrosną w stosunku do innych dóbr, jak np. jedzenie też jest ważne.

Inna sprawa to demografia, kryzys kosztów życia, zwolnienia, wymiana systemu finansowego na nowy – to wszystko też ma wpływ. Tylko, że takie procesy trwają dekadami, więc trzeba obliczyć sobie swój scenariusz. Co kupić, jeśli w ogóle, za ile, w jaki sposób i kiedy się to zwróci w stosunku np. do kosztów wynajmu.

“Co do rodziny w wieku 38 lat, to nie jest problem sam w sobie, tylko to, czy jesteś w udanej relacji i potrafisz ją potem utrzymywać.”

Znaczy co, znaczy, że nie wiadomo, czy będę w tym wieku w stanie utrzymać żone przy sobie, czy coś?

A jeszcze jedno pytanie: co myślisz o cenach mieszkań? Spadną według Ciebie? Utrzymają się? Gdzieś trzeba tą rodzinę jeszcze założyć, a ceny są absurdalne. Warto się wplątywać w kredyt na 30 lat? Czy raczej zalecałbyś kilkuletnią emigrację zarobkową?

To nie jest tak, że przez 5 lat zagadujesz 10 dziewczyn tygodniowo i dopiero wtedy coś się wydarza.

Właśnie wspomniany czytelnik w tym nagraniu był daleki od takich statystyk, ponieważ fizycznie nie potrafił tyle kobiet zagadywać oraz nie chciał zagadywać w miejscach bez kontekstu.

Jeśli ktoś działa dobrze, uczy się na bieżąco i poprawia jakość kontaktów, to efekty pojawiają się dużo szybciej i nie chodzi tylko o jedną dziewczynę, ale o zmianę poziomu życia towarzyskiego.

Co do rodziny w wieku 38 lat, to nie jest problem sam w sobie, tylko to, czy jesteś w udanej relacji i potrafisz ją potem utrzymywać

Największe ryzyko nie jest takie, że będzie za późno, tylko że się poddasz przedwcześnie, bo uznasz, że to nie ma sensu.

I wtedy faktycznie nie ma efektów.

Jeśli czujesz zmęczenie, to jest to normalne. Ale to nie jest sygnał, żeby przestać, tylko że trzeba zmienić podejście z ciśnienia na wyniki na budowanie umiejętności i jakości kontaktów.

W jednym z poprzednich wpisów napisałeś, że ktoś znalazł dziewczynę po 5 latach poszukiwań. Czy to warte świeczki, żeby przez 5 lat zagadywać 10 dziewczyn tygodniowo, żeby w końcu się udało? Czy jest sens zakładać rodzinę powiedzmy w wieku 38 lat? Nie wiem czy starczy mi siły na to.

Co do “dojrzałości emocjonalnej”, to nie jest jakiś abstrakcyjny konstrukt. W praktyce sprowadza się do bardzo konkretnych zachowań:

- umiejętność komunikacji
- brania odpowiedzialności za swoje emocje
- brak fochów, gierek i unikania rozmowy

Dokładnie o takich rzeczach kobiety w tej rozmowie mówią, tylko prostszym językiem.

Można to oczywiście ubrać w bardziej skomplikowane słowa, ale to nie zmienia faktu, że w relacjach liczy się to, jak ktoś się zachowuje na co dzień a nie jak to nazwie.

To nie jest badanie naukowe, tylko pokazanie powtarzalnych zachowań. “Dojrzałość emocjonalna” w praktyce to nie teoria, tylko to, czy ktoś umie rozmawiać i ogarnia swoje emocje i dokładnie o tym kobiety tam mówią.

Tylko że “wszystko jest względne” łatwo zamienia się w brak wniosków, bo niezależnie od tego, skąd biorą się oczekiwania, to ludzie i tak wchodzą w relacje albo z nich wypadają na podstawie bardzo konkretnych rzeczy: komunikacji, zachowania, zasad atrakcyjności, energii, jaką wnoszą.

Dlatego zamiast zatrzymywać się na poziomie “to wszystko wpływ systemu”, to lepiej zadać pytanie: Na co ja mam realny wpływ tu i teraz?

Bo nawet jeśli oczekiwania są częściowo “napompowane”, to i tak wygrywają ci, którzy potrafią się odnaleźć w realnych interakcjach a nie tylko je analizować.