Właśnie dlatego tak ważne jest, żeby nie brać odrzucenia zbyt osobiście. Najczęściej chodzi po prostu o brak dopasowania czy brak chemii, a nie o to, że ktoś jest “zły” czy “niewystarczający”.

Dobrze też, że zauważyłeś jedną rzecz: kobiety faktycznie wysyłają sporo sygnałów zainteresowania lub jego braku w trakcie rozmowy. Z czasem, gdy ktoś nabiera doświadczenia w kontaktach z kobietami, to dużo łatwiej jest to wychwycić i nie inwestować czasu tam, gdzie nie ma zainteresowania.

Nie chodzi o to, żeby wszystko w życiu kręciło się wokół szukania kobiety. Chodzi o świadome zwiększenie liczby okazji w ramach normalnego życia. Zamiast:

- siłownia o 22:30 w pustym klubie – siłownia o 18:00,

- samotne zakupy raz w tygodniu – częstsze wyjścia w miejsca, gdzie są ludzie,

- praca zdalna 100% czasu – czasem coworking,

- zawsze samochód – komunikacja miejska.

To nie jest druga praca. To są drobne przesunięcia w środowisku.

Piszesz o 1% skuteczności i że wolisz działania o wyższym wskaźniku sukcesu. I tu jest sedno: w relacjach międzyludzkich nie ma “wysokiego wskaźnika sukcesu” bez ekspozycji. Każda metoda – znajomi, hobby, spontaniczne poznawanie – opiera się na statystyce. Różnią się tylko kosztem psychicznym i formą.

Jeśli ktoś podejdzie do tego zero-jedynkowo, jak do KPI w korporacji, to oczywiście skończy sfrustrowany. Ale jeśli potraktuje to jako budowanie środowiska, w którym naturalnie częściej przecina ścieżki z kobietami, to przestaje to być męczące.

I zgadzam się z Tobą w jednej rzeczy w 100%: jeżeli ktoś zaczyna zaniedbywać zdrowie, pracę, pasje czy relacje tylko po to, żeby “odhaczać podejścia”, to to jest droga do wypalenia.

Moja teza nie jest taka, że masz codziennie wykręcać normę jak w call center. Moja teza jest taka, że bez zwiększenia liczby okazji trudno liczyć na zmianę efektu.

Bo najczęstszy scenariusz, jaki widzę, to nie “za dużo prób”, tylko “za mało sytuacji, w których w ogóle jest szansa”.

I to jest różnica.

Możemy się nie zgadzać co do skali, ale chyba zgodzimy się co do jednego: jeśli ktoś przez rok nie poznaje nikogo nowego, to problemem nie jest pech – tylko środowisko.

Dzięki za komentarz.

Jeśli chodzi o AI i fabryki 24/7, to raczej kontynuacja automatyzacji, która trwa od rewolucji przemysłowej. Każda taka fala budziła obawy. Część zawodów znika, inne powstają. Zmienia się struktura pracy, ale świat się nie kończy. AI może przyspieszyć medycynę, logistykę, produkcję, ale nadal decyzje strategiczne podejmują ludzie. Największe ryzyko to nie “bunt maszyn”, tylko tempo zmian i to, czy ludzie zdążą się dostosować.

Warto uczyć się rzeczy, które AI trudno zastąpić – relacji, komunikacji, strategicznego myślenia.

Technologia bardziej zmienia zasady gry niż ją niszczy.

Jeden sposób myślenia, to rzeczy, których sztuczna inteligencja nie potrafi robić, czyli praca fizyczna oraz umiejętności miękkie, prace, gdzie potrzebny jest kontakt z drugim człowiekiem. To nie jest tak, że zaraz “AI zabierze wszystkie prace”, tylko że zabierze najprostsze, powtarzalne fragmenty pracy umysłowej. Juniorzy w wielu branżach rzeczywiście mogą mieć trudniej, bo ich główną przewagą była dotąd tania, schematyczna praca – a to właśnie AI robi coraz lepiej.

Jakie umiejętności są trudne do zautomatyzowania? Poza tym AI nie ponosi odpowiedzialności, więc nie zastąpi człowieka w tej kwestii.

Pracy z ludźmi i relacjami, jak sprzedaż B2B, negocjacje, psychologia, budowanie zespołów.

Branże techniczne, fizyczne, jak automatyka przemysłowa, energetyka, robotyka, inżynieria, produkcja, serwis, budownictwo. Świat cyfrowy rośnie, ale ktoś musi utrzymać świat fizyczny.

Rynek zamyka się na przeciętność, ale nadal będzie potrzebował ludzi, którzy rozwiązują realne problemy, którzy łączą wiedzę techniczną z biznesem, potrafią się dobrze komunikować się brać odpowiedzialność.

Słuchałem ostatnio ciekawego wywiadu na USA watchdog pt. People Building AI are Warning of Job Armageddon.

Coś w tym jest, że 50% prac biurowych jest zagrożona, czyli wszystkie powtarzalne czynności, które można zautomatyzować, to zostaną zautomatyzowane.

Ale jest jedno wielkie “ale”. My żyjemy w Polsce a nie w USA. Do niedawna w Polsce np. w administracji państwowej liczył się tylko papier i wszystko fizycznie podpisane. Powoli z biegiem lat pojawiły się pewne udogodnienia, że można więcej spraw załatwić zdalnie, elektronicznie, ale to trochę inny temat, bo to, że państwowe struktury są nieefektywne, utrzymują status quo to nieco inny temat.

Ale czy firmy serio są aż tak postępowe w Polsce? Nieraz słyszałem historie, jak pracownik przychodzi do przełożonego i mówi, że taki czy inny proces mógłby zostawić usprawniony i być o wiele szybszy i bardziej wydajny. Na co przełożony ignorował to mówił, tak zawsze było i tak ma być, bo tak, a Ty się nie rządź, tylko pracuj.

Prędzej jakieś międzynarodowe korporacje wdrożą jakieś automatyzacje, które i tak nie są za darmo, tylko wymagają niemałej inwestycji. A i tak jest potrzebny ktoś do nadzorowania i weryfikowania tych procesów, bo jak się AI pomyli, to kto ponosi za to odpowiedzialność. Dlatego patrzę na to z przymrużeniem oka, że ok, to się dzieje, jest zagrożenie, że 50% i więcej prac biurowych jest realnie zagrożona, ale czy to faktycznie się stanie tak szybko, to mam sporo wątpliwości.

Bardziej interesuje mnie upadająca wartość walut narodowych, niespłacalne zadłużenie, zapaść demograficzna, rosnące koszty życia, co historycznie prowadziło do woje i hiperinflacji – w sensie wojna to jedynie zasłona dymna, usprawiedliwienie czegoś, co od początku było zaprojektowane, aby się tak zakończyło.

W tym kontekście AI może być w pewnym sensie zbawienne, bo przy dużym tempie kurczących się dochodów państwa dalsze regulowanie swoich zobowiązań staje się matematycznie niemożliwe. Pozostaje wówczas silna dewaluacja oraz jakaś “siła wyższa”.

Dlatego wydaje się, że AI powinno zastąpić te 50% prac biurowych, szczególnie urzędniczych, a w celu uniknięcia głodu i bezdomności wprowadzić jakiś dochód gwarantowany. Pytanie, jaka będzie siła nabywcza takiego gwarantowane dochodu oraz czy będzie trzeba zrzec się jakiś swoich swobód, aby móc z tego korzystać. Nie wygląda to zbyt kolorowo. Opowiada o tym sporo Catherine Austin Fitts.

Natomiast, w jakim tempie to nastąpi i na jaką skalę i pod jaką przykrywką, to trudno przewidzieć. Elity światowe dały popis w roku 2020, że jak będą gotowi, to zrobią, co zechcą, a większość się zgodzi.

Ostatnio zacząłem się przyglądać parom i zauważyłem, że najbardziej zainteresowane wydawały się kobiety ich facetem, który wydawał się w tamtym momencie mieć te 3 rzeczy (widząc ich interakcję, jak spacerują) – passion, fun, carefree. Trzeba być prawdziwie szczęśliwym z samym sobą, żeby coś w temacie relacji damsko męskich się prawdziwie zadziało, co jest bardzo trudnym, ale jednocześnie prostym zadaniem.

Bo jakże miałaby się cieszyć kobieta z tego, że z nią rozmawiamy, jeśli sami ze sobą jesteśmy nieszczęśliwi?