Jeśli mam kumpla z którym widywałem się co tydzien (wychodzi 3-4 razy w miesiącu, ponad 40 razy w roku!) wchodzi w związek ale mimo to on nadal utrzymuje kontakt ze swoimi przyjaciółmi i nie przepadł to ja takiego gościa szanuję i życzę mu wszystkiego dobrego w tym związku, aby był szczęśliwy i mogę trzymac za niego kciuki. A jeśli ktoś całkiem przepada i ja nagle tracę osobę z którą lubiłem spędzać czas (tak, nagle zabrana jest mi jakby “zabawka”, bo zamiast w weekend wyjsc z kolegą się pobawić to muszę znaleźć sobie inne towarzystwo, często już nie tak fajne, bo nie nadaje ono na takich samych falach jak ja nadawałem z tym kumplem) to jest to trochę jakby zdrada i takiemu gosciowi należy się kop w tyłek, a największą karą byłoby gdyby go ta laska zostawiła/zdradziła itp. Karma. Oko za oko, ząb za ząb. Ja się poczułem odstawiony i to i on niech poczuje się tak samo źle, albo i gorzej. I niech się nauczy na błędach. Mam jednego kumpla który mimo że jest w związku to utrzymuje nadal kontakt z dotychczasowymi przyjaciółmi, tak mniej więcej raz na 3 tyg można się z nim zgadać – i takie podejście do sprawy szanuję, nie jest ciotą i zdrajcą więc niech mu się układa, dopóki jest normalny, ale to w tym duża zasługa że znalazł w miarę normalną kobietę, która wpasowała się w nasze towarzystwo. A inny kumpel całkiem przepadł i wiecie co? Gdybym usłyszał, ze związek mu się zepsuł to wcale bym mu w głębi serca nie wspułczuł a nawet miałbym satysfakcję, że karma do niego wróciła. Dlaczego na tym świecie nie może być normalnie, tylko ludziom musi odpier****ć? Ja jestem takim człowiekiem który nie lubi takich zmian jak to, że znajomi odchodzą, że czas przemija, że pewne przyjemne rzeczy już nie powrócą, jestem trochę sentymentalny i gdy tracę coś co ceniłem to źle to znoszę. Kto tak nie ma? Myslę, że bardzo wielu tak ma i jest to zupełnie normalne, tylko każdy się kreuje na takiego “pozytywnego” który zawsze w każdych okolicznościach każdemu dobrze zyczy, a moim zdaniem to maska jaką zakłada większość ludzi.

To samo odnosnie kasy – mam kumpla który ma dużo kasy, założył firmę ( z pomocą rodziny), żyje na dużo wyższym poziomie niż ja ale ten kumpel nie gwiazdorzy, nie wywyzsza się, będąc w jego towarzystwie ja nie czuję się jakiś gorszy, biedniejszy, on poprostu jest taki jaki był gdy jeszcze tej kasy nie miał – i go za to bardzo szanuję, niech mu się wiedzie, niech firma się rozkręca. Gdyby mu odbiło i zacżął cwaniakować od bogactwa to miałbym nadzieję, że oberwałby w twarz i że to źródło bogactwa by mu padło. Na szczęscie tak nie jest i nie muszę mu źle życzyć, na szczęście pozostał normalny i niech mu się wiedzie w biznesie.

Czy koniecznie zalecasz aby dac jej znać za kilka dni/za tydzień?

A ja wszystko mam, co mi do szczęścia potrzebne i miałem to nawet, gdy byłem singlem i nie miałem żadnych dochodów. Bo szczęście nie zależy od dochodów ani kobiety, jeśli to dobrze zrozumiesz. Można żyć całe życie w iluzji, że jak będę miał dochody i kobietę, to będę szczęśliwy, a potem dupa i tak się wszystko posypie.

Nie obchodzi mnie, co tam kto odwala. Był kolega, nie ma kolegi. A co on był mi coś winien? Ślubował coś czy co? Nie rozumiem po co ta zawiść, jeśli nie z bólu dupy. Za to miałem kilku takich właśnie kolegów, co obgadywali innych i tylko życzyli innym, żeby im się noga powinęła, bo uważali, że komuś się za dużo poszczęściło. Takie osoby ewidentnie mają ból dupy i same niewiele pracują na swój sukces, dlatego mają ból dupy, jeśli komuś coś przyszło łatwiej. No po prostu nie widzę powodu złorzeczenia komukolwiek, gdy pracuję na mój sukces i mam swój sukces.

Np. jestem w szczęśliwym związku albo chociaż poznaję swobodnie kobiety oraz mam pracę, z której jestem zadowolony lub chociaż dążę do pracy, z której będę zadowolony. Co mnie to obchodzi, kto co odwala. Ich sprawa. Dajcie żyć innym swoim życiem.

Poza tym jest takie powiedzonko w tych książkach o sukcesie: “Błogosław to, czego pragniesz“, czyli np. chcesz dobrze zarabiać albo być z atrakcyjną kobietą. W takim razie życz wszystkiego najlepszego ludziom, którzy to już mają. Na 100% nie sprawdzisz, czy osiągnęli coś podstępem czy uczciwie czy przypadkowo. A bez względu na to, jak coś osiągnęli, to co mi z tej wiedzy, skoro ja nie mam ani znajomości ani nie chcę działać nieuczciwie ani nie chcę liczyć na przypadek, łut szczęścia. W dupie to mam, jak się ktoś dorobił czy znalazł kobietę. W sensie jest to dla mnie tylko ciekawostka i tyle. Co mam z tego mieć? No na pewno nie ból dupy, bo szkoda na to mojej energii.

Wolę ją spożytkować na mój sukces niż zawiść czy złorzeczenie. Bo skoro komuś złorzeczę lub zazdroszczę, to sam się sabotuję. Wówczas te same emocje przekładają się na moje podejście do zarobkowania czy atrakcyjnych kobiet. Odpalają się wtedy emocje, że inni będą mi zazdrościć, że inni będą mi złorzeczyć, że stracę i wtedy mnie wyśmieją, ucieszą się, jeśli się dowiedzą, że mnie coś nie wyszło, przez co ja podświadomie potem nie chcę mojego sukcesu, bo przez niego mogą się ode mnie z zazdrości znajomi odwrócić, rodzina będzie zazdrościć albo inni faceci będą podrywać moją kobietę, skoro będzie taka atrakcyjna.

Generalnie te wszystkie negatywne emocje skierowane w te osoby, które coś mają, czego my nie mamy odbijają się potem w naszym życiu w postaci takiego autosabotażu. Wolę skupić się na budowaniu własnego sukcesu niż węszyć, co, kto i jakim cudem osiągnął. Czasami okazuje się, że ktoś ciężką pracą do czego doszedł. Często okazuje się, że ktoś miał farta, a przez swoją głupotę prędzej czy później straci daną kobietę, firmę, płynność finansową. I co mam wtedy się cieszyć, że czyjeś 5 minut się skończyło? Nie dość, że to żałosne, to jeszcze sabotujące, bo w ten sam sposób potem odnosimy się do samych siebie. Blokuje nas strach przed sukcesem, bo wewnętrznie wyśmiewamy i życzymy źle ludziom, którym coś się udało. Nieważne, czy komuś się coś udało uczciwie lub świadomie czy przypadkowo czy jakkolwiek. Chodzi o ból dupy, który niszczy nas samych i sabotuje nasz własny sukces.

Co do Twojego komentarza D, to nie wiem co masz na mysli mowiac sprawiedliwosc… Wyglada to jakby tylko Twoj punkt widzenia byl poprawny, prawidlowy i prawdziwy. Sprawiedliwosc to wszystko co pasuje do Twojego sposobu myslenia i Twojej subiektywnej oceny sytuacji czy ludzi… Z drugiej strony czuc troche jakby bolala Cie dupa kiedy Twoi znajomi maja zwiazki albo kase, a Ty nie masz… Nie lepiej byloby im dobrze zyczyc bez wzgledu na to, czy im odbila palma, czy nie?? A moze w rzeczywistosci to nie im odbila palma, tylko to Ty zaczales inaczej ich postrzegac, bo stali sie majetni albo weszli w zwiazki?? Po tym co piszesz o swoich znajomych i jak im zyczysz, mysle, ze nie chcialbym takiego falszywego kumpla, ktory obrzuci mnie gownem jak mi sie zacznie powodzic lub zaczne poswiecac mu mniej czasu…

Moze troche za ostro pojechalem, ale tak wlasnie uwazam.
Pozdrawiam