Ale wytłumacz dlaczego tak się dzieje również w przeciwnym kierunku. Dlaczego dziewczyny po rozstaniu szybciej zapominają, szybciej potrafią się “wyleczyć” i stanąc na nogi. I to nawet jeśli to facet zerwie, a one w momencie rozstania dalej coś czują.
Mogło by się wydawać, że kobiety jako te bardziej emocjonalne istoty powinny dłużej “dochodzić do siebie” po takim rozstaniu, a jednak tak nie jest.
A może to wynika z faktu, że one są z natury dojrzalsze emocjonalnie od nas?
Oczywiście mi chodzi o sytuacje kiedy związek nagle się kończy z jakiegoś powodu lub to facet odchodzi, a nie kiedy koleś jest ciotą i doszczętnie zabił jej zainteresowanie, o ile kiedyś je zdobył.

Ale moje pytanie jest takie: w jakiej konkternej sytuacji widzisz szanse, że dziewczyna wybaczy i da nam drugą szansę i będzie to szczere z jej strony.

Może być np sytuacja kiedy dziewczyna jest zaangażowana i dojdzie do zdrady.. Ona kocha ale tak silne zranienie powoduje, że zerwie. Czy tak silny cios w momencie może zabić jej uczucia? Czy jest w stanie wybaczyć i jeszcze się zaangażować. Choć ja jestem zdania, że zdrada to jest najgorsza rzecz jaką można wyrządzić swojej partnerce i absolutnie nie powinna tego wybaczyć.

Teraz bardziej normalna sytuacja.
Jak dobrze wiemy, kobiety to bardzo emocjonalne istotki i często działają pod wpływem emocji, impulsu i podejmują pod ich wpływem decyzje na gorąco. I teraz zakładamy: jest zdrowa relacja, wszystko się układa dobrze, dziewczyna jest mocno zainteresowana i zaangażowana i dochodzi do jakiejś poważnej awantury. Ona pod wpływem emocji zerwie. Ale już na chłodno, po zastanowieniu, dochodzi do wniosku, że popełniła błąd i jednak dalej coś czuje.
Uważasz, ze w tego typu sytuacji to danie sobie drugiej szansy jest w pełni szczere i taki związek może się odrodzić na nowo, gdzie kobieta będzie znowu w pełni zaangażowana emocjonalnie?

Pozdrawiam

Owoce rodzą się z pracy, a pracy nikt nie widzi. Widać efekt końcowy, np. atrakcyjną i mądrą kobietę u Twojego boku, obycie towarzyskie, pewność siebie, dystans do siebie, brak presji na udowadnianie czegokolwiek, ale nie widać, ile trzeba było pracy, wysiłku, energii, porażek, nie poddawania się, aby dane efekt wypracować.

Ba, większość mężczyzn nawet nie wierzy, że to jest możliwe i wynika to z praw przyczyny i skutku, tylko zrzucają całą odpowiedzialność na szczęście lub jego brak, na wygląd, stan konta i inne czynniki zewnętrzne.

Tu nie ma przypadków i na 10 ludzi, którym się udało w życiu wypracować solidny charakter, udany związek, szczęśliwe życie to w 99% nie przypadek, tylko konsekwentna i świadoma praca nad sobą. Życzę dalszych sukcesów.

W pełni zgadzam się z tym, że imponowanie jest słabe i żałosne.

Wśród znajomych mam pełno osób, które na portalach społecznościowych wrzucają na siłę jakieś fotki w drogich koszulach, choć ta osoba wcale dużo nie zarabia albo wrzuca zdjęcie swojego kupionego “nowego” starego BMW czy AUDI. A taka jest prawda, że nawet nie stać ich by zatankować pół baku czy zrobić podstawowe naprawy.

Ostatnio podszedł do mnie facet na siłowni i chwalił się, że kupił samochód za 70 tys. – “Za gotówkę stary!”. Chociaż wiedziałem, że ten samochód dostał od rodziny, bo dwa lata wcześniej jego rodzice kupili z salonu. Cała rozmowa z nim to było jedno wielkie chwalenie.

Niestety kiedyś też byłem podobny… Kiedy chodziłem do szkoły średniej byłem mega zakompleksionym facetem, moje poczucie wartości było równe płycie chodnikowej…

Ogólnie jestem dosyć przystojnym facetem, w tamtym okresie miałem świetną sylwetkę i trenowałem sztuki walki. W szkole nie potrafiłem za bardzo rozmawiać z kobietami, wiec postanowiłem im “zaimponować” wrzucając zdjęcie gołej klaty na jeszcze istniejącą Naszą Klasę. Co prawda, ludzie lubili te zdjęcia, ale najbardziej mnie dołowało to, że dziewczyna w której się podkochiwałem – nie polubiła zdjęcia.

Moja pewność siebie była tak niska, że sprawdzałem co chwilę czy to zdjęcie dostało tego “lajka” czy ocenę od niej. A jak nie zostało ocenione to czułem się jak złamas i totalne zero.

Robiłem też tak z piosenkami w internecie, wrzucałem na profil dobrą muzykę tylko po to, aby ktoś to polajkował. Ilość lajków decydowała o tym, czy zasnę spokojny i z “poczuciem” wartości.

Byłem sztuczny i mój nastrój zależał od aprobaty innych… Więc można powiedzieć, że byłem takim chłopakiem jak ten ze zdjęcia z materiału Pawła. Prężący muskuły, ale mały i bezbronny w środku.

Dlatego rozumem mechanizm imponowania, bo sam kiedyś próbowałem imponować innym.

Na szczęście dobre kilka lat temu odnalazłem Ciebie Pawle na Internecie i zacząłem czytać Twoje materiały, krok po kroku.

Wiem, że teraz jestem totalnie innym facetem, podążającym swoją drogą.

Ograniczyłem media, zacząłem czytać rozwijające książki, chciałem by kobiety i inni ludzie zobaczyli moją prawdziwą wartość poprzez rozmowę i realny dialog. Wybrałem ścieżkę rozwoju i zwiększania świadomości na wielu szczeblach życia.

Teraz naprawdę nie muszę wiele robić by kobiety się za mną obracały. Zrozumiałem, że najciekawsza osobą jestem wtedy, kiedy jestem sobą i nie próbuję nikomu nic udowadniać.

Tylko, że wtedy to bardziej zadecydowało to, że mnie mocno zdenerwowała i dlatego stwierdziłem, że nie jest warta moich starań.

Spaliśmy razem w jednym pokoju na osobnych łóżkach i opowiadałem sobie w myślach, że nie chcę wrócić przez nią do nałogu, że nie chcę się od niej uzależnić, nie chcę cierpieć potem przez nią. Bo ja nie chcę jej jako żony ani takiej córki, jak ona. Nie chcę presji wpadki itd.

Gdyby nie te Twoje kursy, to bym skorzystał z okazji i czy by mnie to jakoś ubogaciło, to wątpię, ponieważ potem bym o niej fantazjował, prawdopodobnie onanizował się.

Tracił czas na kobietę, z której nie chcę długoterminowo. Jeździł do niej na seks i tracił czas i nie rozwijał się. A do tego ryzyko wpadki z taką osobą to skaza na całe życie.

Ludzie się krzywdzą, a to często właśnie przez to, że ulegają propagandzie przyjemności (sami się nakręcają skutecznie) i ulegają instynktom. Mógłbym rozpisywać się sporo, ale to nie o to chodzi.

Pozdrawiam,
Adam.