Paradoks dzisiejszych czasów. Poznajesz atrakcyjną, normalną dziewczynę, która dobrze reaguje, jest zaangażowana, sama proponuje zmianę miejsca, komplementuje, nie znika, nie gra w dziwne gierki, nie żyje social mediami i jeszcze mówi, że chciałaby mieć męża, a mimo to w głowie odpala się pytanie, gdzie haczyk.

To, że dziewczyna była otwarta na rozmowę z nieznajomym nie oznacza automatycznie, że jest dostępna dla wszystkich. Nie należy mylić otwartości z brakiem selekcji.

Są kobiety, które po prostu nie są zamknięte emocjonalnie i nie traktują każdej rozmowy zapoznawczej, jak zagrożenia. Zwłaszcza jeśli rozmowa od początku miała normalny, ludzki klimat.

Poza tym sam podałeś kilka rzeczy, które raczej nie pasują do stereotypu atencjuszki:

- brak social mediów,
- brak ciśnienia na uwagę,
- brak gierek,
- naturalne zainteresowanie rozmową,
- spokojniejszy styl życia.

Bardziej trapią Cię mniej pozytywne doświadczenia i ostrożność niż realne czerwone flagi tej dziewczyny. Na tym etapie zamiast szukać ukrytego haczyka, lepiej po prostu obserwować, czy jej zachowanie jest spójne w czasie. Czas wszystko na wierzch wydobędzie, zgodnie z programem 12 randek do związku. Nadmiernym analizowaniem można się zapętlić albo w fantazjowanie i wybieganie zbyt daleko albo w kreślenie czarnych scenariuszy bez twardych faktów. To dopiero 1 spotkanie. Uzbieraj 5-10, a sytuacja będzie co raz jaśniejsza. Może spotkałeś właściwą kobietę.

W jeden z ostatnich w piątków zagadałem do dziewczyny tuż po wyjściu z biura w centrum miasta, która wygląda jak wyjęta z obrazka, dosłownie. Przepiękna, przez jasne blond włosy i jasną cerę wygląda jak anioł. Porozmawialiśmy z 20 minut, numer podany bez oporów. Spotkanie umówione również bez problemu i nawet sama dzień przed spotkaniem zapytała, czy nie możemy zmienić miejsca, żeby było mniej tłoczno – z rynku na taką fosę/rzeczkę przy rynku, gdzie fajnie można się przejść, ale spacer odpada oczywiście na tym etapie, więc poszliśmy do kawiarni, standardowo. Spotkanie trwało przez godzinę z hakiem, a ona mnie komplementowała, rozśmieszyć dawała się ultra łatwo, zadawała pytania, nie wspomniała o żadnym chłopaku – o zgrozo, nie cierpię gadania o innych facetach, wspominała tylko o kilku koleżankach, chwilę się spóźniła, bo się tramwaj wykoleił, ale bardzo mnie przeprosiła za to – inne tylko piszą sms bez jakichkolwiek przeprosin, wydawała się atencjuszką, ale nawet nie prowadzi social mediów żadnych, na fejsie czy insta nie da się jej znaleźć, jest mocno samoświadoma i uwaga – czyta książki XD. Na imprezy nie chodzi, tylko ostatnio poszła na Juwenalia z koleżanką – ma około 23 lata, pracuje w sprzedaży i wyszła z nich po 30 minutach. Pytałem się jej, czy chciałaby sprzedawać kościoły jako zakonnica, a ona, że w życiu, bo chciałaby mieć męża.

No po prostu hit – ładna – no mi ślina prawie ciekła podczas spotkania, samoświadoma, mająca dobry kontakt z rodzicami – chyba, nie przepadająca za imprezami, ładnie się wypowiadająca, komplementująca mnie dziewczyna, która nie ciśnie mnie o pisanie, bo o to też się bałem. Ale poznana na ulicy, no to mi nie daje spokoju. Aż się ją prosi zapytać – gdzie jest haczyk, heh.