Nie wiem skąd się to bierze, ale często przyciągam zajęte kobiety. Kiedyś już miałem problem z pewną mężatką (zauroczyła się we mnie i nie dawała mi spokoju) i nie chcę powtórki z rozrywki.

Na zakończenie gratuluję Ci Paweł mega wartościowych materiałów dotyczących podrywu i relacji damsko-męskich. Dzięki nim człowiek inaczej na wszystko patrzy, jest bardziej świadomy i może umiejętnie poruszać emocjami kobiet.

Ona od samego początku zabiegała o moją uwagę (typ flirciary, atencjuszki), ale w taki sposób, jakby była wolna – pierwsza inicjowała dotyk, zarówno w pracy, jak i poza nią. Gdy kładłem rękę na jej kolanie na spotkaniach, obejmowałem ją w talii, przytulałem kładąc dłonie w okolicach bioder i niżej, bawiłem się jej włosami, ona nie protestowała, tylko kwitowała to uśmiechem, kleiła się do mnie, całowała mnie w policzek. Był flirt, żarty z podtekstem, droczenie się. Miałem nadzieję, że może coś z tego być więcej, ale jak się dowiedziałem, że ma męża (rzekomo jej się z nim nie układa), zdystansowałem się mocno. Ona to zauważyła, zapytała się mnie czy coś się stało, chciała pogadać przy drinku, ale odparłem, że mam pewien problem i muszę go sam przetrawić.

I teraz pytanie: jak się przy niej zachowywać, aby mi nie narobiła gnoju w pracy? Jestem pewien, że ona będzie drążyć temat i będzie się chciała spotkać sam na sam. Nie wiem czy się wkręciła w tę znajomość, czy po prostu ona jest taka “towarzyska” zawsze lub to tylko gra z jej strony celem dowartościowania się, ale wyczuwam kłopoty. Pracy na razie nie zmienię, bo nie mam alternatywy.

Chcę jej na spokojnie wytłumaczyć, że jest interesującą kobietą, ale przez to, że jest zajęta nie będę mógł wykonać kolejnego kroku naprzód w relacji. Wiem, że najpierw bada się grunt, a dopiero potem działa, ale szybko złapaliśmy wspólny kontakt, dobrze się czujemy w swoim towarzystwie i stało się.

Wtedy zacząłem czytać Twoje materiały i chciałem jak najszybciej zaprosić ja na randkę. Choć wtedy się zbłaźniłem kilka razy to i tak dziękuję losowi za tą dziewczynę bo dzięki niej zacząłem pracować nad sobą i trafiłem na Ciebie Pawle. Miałem po prostu dość bycia łajzą i chciałem chociaż chodzić z takimi dziewczynami na randki i być na równi z nimi, żeby nie czuć się gorszym a nawet lepszym w zdrowym tego słowa znaczeniu.

Dzisiaj mam standardy i chociaż nie mam stałej partnerki to potrafię być szczęśliwy samemu. Dziewczyny traktuje z większym dystansem i nie zawieszam się na jednej jak to było dawniej. Uroda już mnie tak nie zaślepia bo dostrzegam też charakter.

Jak patrzę na dzisiejsze związki to mi ręce opadają i widzę te toksyny. Jestem też ciekawy jak przetrwają te “związki” z agendą jego lub jej w trakcie tej społecznej izolacji spowodowanej pandemią. Może posypią się rozstania, rozwody? A ludzie zaczną zwracać uwagę też na osobowość a nie tylko na wygląd i chwilowe przyjemności które przysłaniały wszystko. To na pewno jest sprawdzian dla ludzkiej psychiki. Dla ludzi którzy mają wartości nie powinno być problemu bo jak wyżej napisano trzeba też porażki i gorsze sytuacje przekuwać w pozytyw i lekcje na przyszłość.