To nie są wydarzenia bezprecedensowe. W historii wielokrotnie dochodziło do kryzysów bankowych i ograniczeń w dostępie do środków, czego przykładami są m.in. Cypr w 2013 r. czy Liban od 2019 r. Libańczycy np. myśleli, że jak mają po 25k USD w banku, to mogą czuć się bezpiecznie, bo ich waluta słaba, więc trzymali depozyty w USD. Tam akurat rząd też maczał w tym palce, ale niezależnie czy to wina rządu czy wina banków, to nieoddawanie środków zgromadzonych na depozytach, blokowanie większych przelewów czy wypłat, ograniczenia do kwoty X na dzień, kwoty X na pół roku to zupełnie standardowe procedury, nawet nieraz opisane w umowie z bankiem czy brokerem.

Także wszystko działa dopóki wszystko działa, ale kiedyś może przestać działać. Kwestia indywidualna, chociaż większość ludzi raczej nie jest do końca świadoma, że powierzając środki jakiejkolwiek instytucji, to stają się one pożyczką, czyli stają się pożyczkodawcami (dawcami kapitału) a nie właścicielami, ponieważ właścicielem środków jest instytucja. Tak jest napisane prawo na całym świecie. Dlatego z jednej strony żal nie skorzystać z tych dobrodziejstw, skoro rośnie, ma to jakieś fundamenty, wręcz trzeba inwestować, aby nie tracić na inflacji. Z drugiej strony to cyfrowe bogactwo, zapisy, obietnice, które w razie problemów podlegają różnym ograniczeniom.

Oczywiście gotówkę w ręku też można anulować, a metali zabronić. Jedynie historycznie można spojrzeć, że środki powierzone jakiejkolwiek instytucji łatwiej zamrozić, przyciąć, zmienić ich wartość niż czegoś co jest poza nimi. Zgadza się, że nadzy na ten świat przyszliśmy i nadzy z niego odejdziemy.

Dlatego sztuka polega na tym: Nie daj się zaszufladkować. Wsadzić do jakiegoś pudełka/etykietki. Niech się zastanawia. Trzymaj ją w niepewności. Żartuj, że wygrałeś na loterii, mieszkasz w kartonie, w campervanie, w piwnicy u mamy, a co, chce się wprowadzić? Nie jesteś taki szybki. Jednak to jest w tonie żartów i tajemniczości a nie kłamania.

Patrząc na Twoją historię, mam wrażenie, że sam jesteś najlepszym dowodem na to, że można znaleźć wartościową partnerkę bez takich sztuczek.

Ubieram się raczej ekstrawagancko, mam dużo kolorowych koszul, w panterkę, różowe itd., bo wyszukuję okazji i takie koszule można kupić za trochę ponad 100zl na eBay czy nawet mniej niż 50zł na Vinted. Buty czy kurtki i płaszcze raczej wolę kupić droższe lub ze sklepu vintage, ale takie, żeby starczyły na długo. Umiem się ubierać, kolorystycznie dobieram rzeczy tak, by do jak najwięcej ilości rzeczy pasowały. Okulary przeciwsłoneczne przykładowo też mam trochę w teorii droższe – a w praktyce kupiłem je prawie za pół ceny, bo dostałem masywną zniżkę, że aż szkoda nie było skorzystać. I czasem się boję, że kobiety mogą myśleć, że mam więcej pieniędzy i to może je przyciągać do mnie. A w rzeczywistości jestem korposzczurem, który uwielbia swoją pracę, ale do satysfakcjonujących zarobków mam jeszcze trochę

Nieraz niektórzy szukają czerwonych flag, diagnozują narcyzm po kilku wiadomościach i próbują przewidzieć przyszłość związku jeszcze przed pierwszą randką. To rzeczywiście może utrudniać budowanie bliskości.

Odnośnie końca, to każde pokolenie miało poczucie, że żyje w wyjątkowo przełomowych czasach. Ludzie przeżyli wojny światowe, epidemie, rewolucje przemysłowe, masowe migracje i wiele innych zmian, które również wydawały się końcem znanego świata.

Moim zdaniem problem nie polega na tym, że mamy za dużo informacji, tylko na tym, że coraz trudniej odróżnić informacje użyteczne od tych, które jedynie podsycają lęk, nieufność i poczucie zagrożenia. Wiedza psychologiczna może pomagać ludziom budować lepsze relacje, ale może też prowadzić do niekończącej się analizy i szukania idealnego partnera, który nie istnieje.

Nie jestem też przekonany do szukania “bardziej winnej” płci. Prędzej bym przyznał, że to mężczyźni rządzą światem, więc to oni stworzyli taki system, w którym kobiety zachowują się w taki a nie inny sposób.

Być może największym wyzwaniem naszych czasów nie jest samotność sama w sobie, ale utrata umiejętności akceptowania niedoskonałości, zarówno własnych, jak i cudzych. A bez tego żaden poradnik, analiza psychologiczna ani algorytm nie zbuduje trwałej relacji.

Poza tym zwróć uwagę, że YouTube o relacjach, podcasty i tego typu kanały to ogląda może garstka społeczeństwa, czyli góra kilka procent. Ponad 90% leje na to i zajmuje się swoimi sprawami, nawet nie wiedząc, że są jakieś podcasty o relacjach, które mogłyby się do czegoś przydać lub zaszkodzić.

To jest właśnie monstrualna różnica między Internetem a rzeczywistością. W Internecie sam się czuję przytłoczony ilością treści. Gdy wychodzę na miasto, to 80% atrakcyjnych kobiet jest zajęta – niektóre nie widzą się z chłopakiem za 5 lat, a większość raczej tak lub nie chcą się przyznać, jeśli coś jest nie tak, ale summa summarum większość zagadanych kobiet jest zajęta. To gdzie jest ten kryzys związków, skoro prawie wszystkie kobiety są zajęte? Zaczynasz wtedy kwestionować te wszystkie “narracje”, “wojenki”, “internetowe mundrości” i zaczynasz myślęć o sobie oraz bardziej samodzielnie, że możesz albo się otworzyć na relacje i je budować albo sobie konsumować treści w Internecie i należeć do takiego czy innego “obozu”, bo każdy dosłownie znajdzie coś dla siebie, żeby to pasowało pod jego tezy, doświadczenia, obraz rzeczywistości.

Tymczasem rzeczywistość jest brutalna – mnóstwo kobiet, o ile nie większość jest w związkach. W tych związkach są z nimi jacyś mężczyźni. Powstaje wtedy pytanie, dlaczego ja nie jestem takim mężczyzną? Co mogę robić inaczej, czego oczekuję, co mam do zaoferowania i ile kobiet muszę zagadywać, aby znaleźć tę właściwą, która też chciałaby zbudować udaną relację. Ja przestrzegam na stronie i w filmach na YT przed związkiem z braku laku, z byle kim, na siłę. Wiele kobiet i mężczyzn w ogóle nic nie rozkminia i dlatego są w byle jakich, przeciętnych, nieudanych, rozpadających się związkach.

Powszechny dostęp do przydatnej wiedzy na temat budowania relacji, jak i umiejętne filtrowanie tych informacji sięga początków stałego łącza w Polsce, czyli lat dwutysięcznych. Czy od tego czasu nastąpiło jakieś spektakularne polepszenie związków, ich trwałości, otwartości ludzi? Wątpię. Taka natura ludzka, system indoktrynacji, że masy działają robotycznie i mało świadomie, ale to nie znaczy, że wszyscy tacy są. Ja taki nie jestem, Ty taki nie jesteś i wiele kobiet takich nie jest. Trzeba się naszukać, ale warto. Co innego pozostaje? Narzekać i obrażać się na stan rzeczy? Na pewno nie warto wiązać się z niewłaściwą kobietą. Lepiej być samemu. Natomiast można szukać tej właściwej i taką znaleźć, do czego zachęcam. Nigdy się nie poddawać. Stale się udoskonalać. Dla siebie.

Najwyżej nie znajdziesz, ale będziesz lepszym człowiekiem. Zdobyta swoboda i umiejętności konwersacyjne przydadzą się w wielu innych sferach, ale to i tak jest najczarniejszy i mało prawdopodobny scenariusz, ponieważ skoro masa bardzo niedoskonałych facetów jest w związkach z tymi zajętymi kobietami, to jakim cudem można nie znaleźć wartościowej dziewczyny, będąc towarzyskim, otwartym, pewnym siebie, rozmownym, zabawnym, inteligentnym, znającym swoją wartość facetem – to praktycznie niemożliwe w dłuższym czasie.

Tamci przypadkowi faceci znaleźli sobie dziewczynę przypadkowo. Byli młodzi, znali się ze szkoły, z osiedla, z dzieciństwa. Około 50% z nich traci swoje dziewczyny, narzeczone, żony, bo nie utrzymują tych relacji świadomie. Co innego, gdy faktycznie na to zapracowałeś, zmieniłeś się, pokonałeś nieśmiałość, wyselekcjonowałeś swoją kobietę, skreśliłeś toksyczne kobiety po drodze, jak i sam zostałeś wiele razy odrzucony, to wtedy taki związek się buduje i utrzymuje świadomie i dalej pracuje nad sobą i nad tym, aby się między wami dobrze układało.

Odnośnie kto jest bardziej winny sytuacji: mężczyźni czy kobiety (bo to właśnie do tego pytania sprowadzają się wszystkie dyskusje i “bitwy” płci). To moim zdaniem tak zupełnie szczerze uważam, że obie płcie są winne, ale ciut bardziej jednak kobiety, gdyż to one z natury są bardziej podatne na manipulacje i ideologie i to im łatwiej jest wcisnąć kit medialny niż mężczyznom. Choć oczywiście to nie jest tak, że ta przewaga jest jakaś duża.