Gdyby dalej dopytywali, to się odpowiada krótko, że “nie chcę opowiadać o życiu prywatnym” i tyle.
“Na zasadzie kobietę mam, dzieci ie mam”.

Wielkie mi tam.
Kopiujcie kobiety.
Czy ktoś z was kiedyś widział wolną kobietę ?
Od 11 roku życia każda “ma psa, spotyka się, randkuje, umawia się, jest krótko przed, krótko po, albo w trakcie rozstania, wraca do byłego, znów umawia się z niedoszłym byłym, ma plastra, tampon emocjonalny, przyjaciela, kolegę, statystę związkowego, idiotę na wesele” itd. itp.

Pisząc to, aż mnie mdli.
Nie byłbym w stanie tak funkcjonować, bo higiena mojego życia psychicznego (a raczej jej brak), chyba by mnie zabiła wówczas, ale kobiety jednak tak funkcjonują i żyją
Ciągle dramaty, brak higieny myśli, emocji, uczuć i ego.

Ja jestem na ten temat tak zdystansowany, że rozmawiam na temat relacji damsko – męskich może z 10 osobami, z całej Polski (tylko tymi ŚWIADOMYMI, co poznałem na drodze samorozwoju), bo z pozostałymi ludźmi brak mi sił, aby chociaż słowo mówić w tym temacie.

Nie ma czegoś takiego jak wolna kobieta, załapiesz się na jej okienko transferowe, kiedy ona wymienia np. niedoszłego byłego na nowego chłopaka, to z nią będziesz.

A Ty się D. zastanawiasz co powiedzieć, gdy swatają Cię w pracy.
Ucz się od kobiet.

Po tym komentarzu widać jak faceci w 90% przypadków są w te klocki lata świetlne za kobietami…

Jakiś czas temu na mój dział w pracy przyszła nowa atrakcyjna kobieta. Ona jest wolna i ja jestem wolny. Znajomi w pracy podgadują: “D. bierz się za nią” / “Anka ładna, D. przystojny, fajna parka by z was byla” itp. Oni tak potrafią mówić przy nas. Zdaje sobie sprawę że z ich strony to przede wszystkim szukanie pretekstu do plotek a nie szczera chęć zeswatania. Moje pytanie: jak w odpowiedni sposób reagować na takie podgadywanie współpracowników? Dodam, że ona mi się podoba, ale fakt że razem współpracujemy dla mnie wyklucza możliwość sprowadzenia tej znajomości na pole randkowe. Po pierwsze nie widzę u niej oznak zainteresowania, ona jest miła dla wszystkich, więc po co ryzykować kosza i dawać pożywkę plotkarzom w pracy? Mi się nie chce wymyślać inteligentnych ripost na ich późniejsze ewentualne zaczepki, ja chcę przyjść do pracy zrobić swoje i iść do domu żyć swoim życiem a nie tracić energię na wymyślanie bystrych ripost na ich szyderę w razie gdybym dostał kosza od niej. Po drugie – nawet gdyby coś z tego wyszło, to jeśli byśmy się później rozstali, to bym chyba musiał zmienić pracę. Strasznie źle znoszę rozstania nawet jeśli nie widuję kobiety po rozstaniu, to boję się pomyśleć co by było gdybym ją widywał codziennie w pracy po ewentualnym rozstaniu. Pracy zmieniać nie chce, więc nie będę ryzykował i nie mam zamiaru do niej uderzać, bo to zbyt duże ryzyko, zbyt dużo mam do stracenia, za mało mozliwe jest, że ona byłaby zainteresowana. Mam jeden pomysł jak odpowiadać: “Słuchajcie, Anka ma swoich fanów, ja mam swoje fanki i nie będziemy tego zmieniać”. Ale oprócz tego co jeszcze? Żeby było z dystansem, bez tłumaczenia się, bez dawania do zrozumienia że ona mi się podoba, ale i bez dawania do zrozumienia że ja jej nie chcę podrywać (byłbym gotów to zrobić tylko wtedy gdy zauwazylbym, że ona tego naprawdę chce).

I tak sobie myślę, że ten rozwój pewności siebie, różne techniki, zasady randkowania, to jak strzelanie z kapiszonów do słonia. Możesz sobie zagadać do 100-tu, czy 200-tu kobiet, a i tak nic nie wyjdzie, a jak będziesz miał wysoki status na starcie, to się sam nie będziesz mógł opędzić od kobiet. Możecie powiedzieć, że one lecą na kasę, czy coś. Ale ja myślę, że każdy na coś leci. Tak samo można powiedzieć, że my lecimy na piękne kobiety. Taki jest świat. One lecą na status i kasę, a my na urodę, styl w dużym stopniu. Oczywiście później się też inne cechy liczą, jeśli chcemy stworzyć związek, dobry charakter, inteligencja. Ale sam charakter, inteligencja, bez startowego zainteresowania nic nie dają. Jesteś dla nich niewidzialny, kolegą, jeśli nawet jesteś fajnym, przystojnym i inteligentnym gościem. A zainteresowanie u wielu kobiet daje status “gwiazdy”.