Da się poznawać na ulicy, tylko jest to dużo bardziej pod górkę niż w miejscach z kontekstem.

Idealnie byłoby w ogóle nie zagadywać na ulicy, żeby uniknąć jakichś podejrzeń o bycie desperatem. Problem w tym, że niektórzy mężczyźni twierdzą, że mają zbyt mały dostęp do kobiet w miejscach z kontekstem. Mówią, że tam nie ma wystarczająco dużo kobiet, jest ich mało, nie w ich typie, nie w ich wieku, też są zajęte. Jakoś nie idzie im to, zagadują 1 kobietę na tydzień albo dwa, która może być zajęta lub niezainteresowana, a reszta im się np. nie podoba albo ich nie ma tam.

Dlatego warto próbować wszędzie, czyli zarówno z kontekstem, jak i bez, ale ze świadomością, że w miejscach publicznych jest dużo więcej przeciwności niż w innych miejscach, przez które trzeba się umieć przebić i wiedzieć, na co się piszemy.

Rezygnacja z poznawania na ulicy jest super. Pozostaje wtedy pytanie, czy w pozostałych miejscach jest wystarczająco dużo kobiet.

Poza tym “bez biegania za kobietami po ulicy” jest bardzo wymowne. Pisałem o tym nieraz, aby nie robić 10 albo 50 podejść dziennie, jak pies burek i się nie wypalić. Ale czy od 1-3 podejść dziennie korona Ci z głowy spadnie? Moim zdaniem nie, bo to mała ilość, żeby budować pewność siebie i swobodę, a przy okazji można też tak kogoś ciekawego poznać.

Tutaj np. takie rozmowy i te dziewczyny były bardzo zadowolone i często czytelnicy mi piszą, że kobiety się cieszą z tych podejść, więc jest to możliwe i nie jest to “sztywna zasada relacji międzyludzkich, żeby nie poznawać na ulicy” https://www.jak-zdobyc-dziewczyne.pl/bez-odrzucenia/

Szukanie kobiety, rozmowy zapoznawcze i randki mają na celu zbudowanie jakiegoś połączenia emocjonalnego, pozytywnych emocji, wspomnień, dobrej zabawy. Chodzi o to, aby na randkach miło spędzać czas, budować wspomnienia. Nie jest to natomiast kółko filozoficzno-dyskusyjne ani doradztwo kariery zawodowej ani terapia poczucia braku sensu życia, aczkolwiek mogą się takie tematy pojawiać jako jeden z wielu oraz w celu poznania swoich wartości życiowych, nawyków, sposobów spędzania czasu, wizji przyszłości, które z resztą i tak mogą w czasie ewoluować, ale dają jakiś obraz człowieka, czy jest pracowity, sumienny, bo nie warto wejść w związek z osobą leniwą, niezorganizowaną, bo się to przerodzi w niańczenie a nie silny i zgrany zespół.

Ważne jest poszukiwanie swoich celów, czyli odpowiadanie sobie na pytania, czego naprawdę chcemy od życia i jak mamy zamiar to osiągnąć. To nieraz myślenie wymagające częstego i regularnego wysiłku, którego wielu albo i większość ludzi unika, bo działają bardziej na jakimś autopilocie, w myśl programowania społecznego, podążają za jakimś trendem, za znajomymi, porzekadłami, schematami, nie zastanawiając się zbytnio nad tym, co i po co chcą w życiu robić.

Cele życiowe lub ich rzekomy brak to też bardzo interesujący temat do rozmowy, gdy jesteś interesującym rozmówcą, czyli potrafisz się składnie wypowiadać, w opisowy sposób, z gestykulacją, mimiką, pewnością siebie, dystansem do siebie i świata. Twoim celem może być choćby obudzić się jutro zdrowym i przeżyć ten dzień z uśmiechem, robiąc coś, co lubisz, jak i realizując aktualne obowiązki, które przyjąłeś. Nie musisz mieć jakichś nie wiadomo jakich celów ani jakoś się z nich uzewnętrzniać, bo to nieraz może być zbyt osobiste.

Inne cele opowiemy naszym rozmówcom, a nieco inne możemy mieć głęboko w sercu, że nie będziemy chcieli, aby inni ludzie wypowiadali się na ich temat.

Odnośnie takich opinii, jaką usłyszałeś od kolegi, to warto właśnie się zastanowić, czy i co może w tym być, a co jest jakimś strzałem w ciemno, który mógł wynikać np. z krótkiej chwili.

Może byłeś znużony nieco tego dnia oraz rozmową z tym znajomym. Może ten znajomy jest silnie zorientowany na jakieś cele, że zrobił sobie z tego jakiś fundament życiowy, więc imputuje jakieś niewystarczające zorientowanie na cele swoim rozmówcom.

Poza tym inaczej zachowujemy się, gdy podchodzimy zagadać do kobiety, dodajemy nieco energii, entuzjazmu, otwartości, kontaktu wzrokowego, energiczności, uśmiechu, witalności, bystrości, wyostrzamy nasze zmysły, skojarzenia, staramy się być bardziej rozmowni, aby rozkręcić rozmowę i emocje.

Z kolegą, na dodatek z lat szkolnych, którego opinia i z którym relacja nas praktycznie nie obchodzi, bo nie mamy z nim kontaktu od wielu lat i nie będziemy z nim utrzymywać kontaktu, to naturalne, że możemy być nieco bardziej skryci czy nieobecni.

Zależy to od tego, jak bardzo lubisz danego kolegę.

Gdy go lubisz, to dasz z siebie więcej entuzjazmu i uszczkniesz większego rąbka tajemnicy, co u Ciebie słychać, a jeśli masz do niego bardziej neutralne nastawienie, to będziesz bardziej powściągliwy i skryty.

Miejsce i kontekst w jakim się spotykacie też ma znaczenie, bo trochę inaczej np. się zachowasz, gdy kolega Cię spotka, gdy jesteś w pracy, a inaczej, gdy jesteś na osiedlu na luzie.

Poza tym ludzie szufladkują i przyklejają nam różne łatki, aby sobie ułatwić postrzeganie rzeczywistości. Bardzo ciężko jest takie etykietki zmienić, więc prościej już pozostać w takiej kategorii, jaką nam ktoś przypisał mniej więcej niż z tym jakoś walczyć. Można się zupełne inaczej zaprezentować z nowo poznanymi osobami i pokazać, jacy jesteśmy dzisiaj. Z osobami z przeszłości jest to utrudnione, a przez to opinie osób z przeszłości również mogą być nieaktualne lub niemiarodajne.

Wystarczy, że będziesz miał takie cele, jak dbanie o zdrowie, psychikę i finanse, to wystarczy, aby dobrze się ze sobą czuć w rozmowach z kobietami i móc z nimi rozmawiać praktycznie na dowolne tematy w miarę adekwatnie do etapu relacji.