Pozdrawiam

Teraz czytam książkę “subtle art of not giving a fuck”(pooolecam tę książkę, chyba jest tez przetlumaczona po polsku. Czuje, że to jest jedna z książek pomagających stać się bardziej opanowanym w emocjach, tj. nie popadać w nie. Krótko mówiąc kolejny klocek do bycia bardziej dojrzałym facetem), gdzie autor opisuje, że przyjemność to jest jedno z najpłytszych rzeczy za którymi tak gonimy i też naparzani jesteśmy tym 24/7, opisuje, że są badania które dowodzą, iż im więcej z tej przyjemności korzystamy tym bardziej wycofani się czujemy, niestabilini emocjonalnie, bardziej depresyjni. Oczywiscie też wspomina, że to jest potrzebne w życiu, ale dozowane odpowiednio i że to nie jest źródło szczęścia a bardziej jego efekt. Co tez zauważam u siebie w kontekscie kontaktu z dziewczynami w tańcu, że brnę w tę płyciznę i czuję coraz mniej satysfakcji, że jednak chciałbym czegoś więcej – w kontekście połączenia emocjonalnego, dzielenia i tworzenia wartości. Krótko mówiąc: randek mi brakuje. ;D I może dobrze, że taką drogą idę, bo będę bardziej na to wyczulony i nie dam się zaślepić majtkami kobiety gdy już przyjdzie mi randkować. Cieszę się z tego, że jestem na scieżce do bycia baardzo dojrzałym facetem. Masakra ile mi to daje spełnienia, że mogę się tego uczyć, rozgryzać swoją psychikę, odkręcać niektóre wypaczenia nabyte z dzieciństwa(niedowartościowania, różne strachy itp), być świadomym i widzieć u innych jakie błędy robią, i wiedzieć do czego one prowadzą. Z drugiej strony przeraża mnie, że wkładając dużo pracy w siebie to będę tego wymagać też od kobiety i raczej ciężko będzie taką znaleźć, taką, która jest piękna, równie dojrzała emocjonalnie i nie ma mózgu wypranego propagandą pt. “miłość”(-duży skrót myślowy obejmujacy: stały kontakt, dowartościowywanie i inne toksyczne gówna). Wiem, wiem, że takie są. Tylko trzeba zabrać się ostro za poszukiwania.
Pozdrawiam!

Pytanie:
Jak reagować, gdy towarzystwo (w szczególności kobiety, które nas znają/kojarzą i pamiętają nasz wygląd, i na pewno dostrzegą jakąś widoczną zmianę okularów/nowy ciuch/ czy wybielone zęby), zwróci nam uwagę na to, że zęby mamy wybielone?

A)Robić jaja, nie mówić, że wybielaliśmy:
-”Wiesz – to ta pasta, która smakuje i wygląda jak popiół!”
- wymyśleć jakąś abstrakcję w oczywisty sposób wskazującą, że robię sobie jaja typu: “tyle na stoku narciarskim ostatnio się uśmiechałem, że aż mi wybieliło zęby!”

B)ironizować z uśmiechem (choć jak to czasem robię to ludzie, którzy mnie nie znają, to tego nie wyczuwają i wtedy wychodze na debila albo jakiegoś niekumatego. Także, myślę, że to byłoby dobre jak mamy pewność, że kobieta będzie wiedziała, ze ironizujemy i że ma dystans do siebie – ale też dobry test to moze być -takie ironizowanie, ale w lżejszej formie- na dystans kobiety. Ale doradz Paweł czy to nie za bardzo takie chamskie):

-”niee, nie wybielałem – dużo swieciłem latarką od telefonu po zębach i zadziałało!” – choć wychodzi to na mocny sarkazm, że nabijamy się z dziewczyny, że to jest oczywiste że są wybielone a ona głupio pyta – chyba przegięcie troche?

C) mówić pewnie siebie, krótko jak jest:
“tak, wybieliłem ”

—
Kiedyś miałem śnieżnobiałe zęby, ale pod wpływem diety, gdzie bardzo dużo piję wody kranowej i używam jej dużo do gotowania prawie każdego posiłku, która to woda zwiera kamień -i tak mi się wydaje, że od tego mi zęby zmatowiały do koloru kości słoniowej, a w mojej diecie nie ma ŻADNYCH używek, jedyne co piję to wodę i diete mam bardzo rygorystyczną 0 curku, mięsa, przetworzonego itp (może komuś ta wskazówka się przyda by uważać na wodę z kranu )
—

I też czy taka radykalnie widoczna zmiana nie będzie wywoaływać reakcji odpychających typu: “co za laluś” itp.