zapisałem się na kurs tańca użytkowego (jak najbardziej zgadzam się z Tobą, że warto umieć tańczyć) jako że on jest bardzo praktyczny – na wesele, na impreze, dyskotekę. Nie nastawiałem się, że spotkam tam wiele dziewczyn i miłość swojego życia, ale problem tkwi w tym, że szkoła tańca głównie organizuje imprezy taneczne, gdzie się tańczy bachatę i salsę. Dodatkowo na social mediach tejże szkoły tańca widzę, że właściwie to tylko na zajęciach z tychże rodzajów tańca są młode dziewczyny. Pytanie brzmi: czy warto się zacząć uczyć bachaty tylko po to, żeby móc chodzić na takie imprezy taneczne?

Natomiast odnośnie marzeń, to zależy znowu, jakie masz wartości, marzenia, pragnienia. Ja np. marzyłem i pragnąłem miłości, długoterminowego udanego, szczęśliwego związku, randek, pewności siebie, zdrowego poczucia wartości, spełnienia życiowego, robienia czegoś, co daje mi spełnienie życiowe, zdrowia, świadomości, cieszenia się życiem. Chciałem być szczęśliwy, bo po to między innymi żyjemy. Niezależnie od tego, czy i jaki upadek cywilizacji nastąpi, to chciałbym miło spędzić czas oraz pożytecznie, ponieważ to daje radość i spełnienie.

Jakbym wiedział np. na 99%, że np. w roku 2033 nastąpi wojna światowa, hiperinflacja, głód, zaraza, koniec cywilizacji, jaką znamy, to i tak bym żył tak samo, jak wyżej napisałem. Dalej bym pracował, oszczędzał, randkował, zdrowo się odżywiał, bo co mam innego robić, a może się świat nie zawali w 2033 tylko w 2043 albo jeszcze później i wtedy zmarnowałbym najlepsze lata mojego dorosłego życia. Balowanie jakoś nie sprawia mi aż takiej radości. Potrafię się cieszyć małymi rzeczami. To jest sztuka i mądrość. Kwestia charakteru, osobowości, zainteresowań i poglądów.

Dzisiaj z resztą bardzo dużo ludzi dorosłych przejawia tzw. podejście nihilistyczne, hedonistyczne, nic nowego. System gospodarki opartej na konsumpcjonizmie i ciągłym zwiększaniu zadłużenia właśnie na tym polega, że na każdym froncie nas urabia, żebyśmy jak chomiki gonili w kręciołku w pogoni za kolejnymi świecidełkami i przygodami. Radzę się zatrzymać i myśleć oraz szukać odpowiedzi na pytania, czego chcę, po co, dlaczego, skąd mam dany pogląd.

Odnośnie tego, że tylko kilka procent jest najlepszych, szczęśliwych, świadomych, to przecież każda dziedzina tak wygląda, więc nie ma w tym nic przerażającego, tylko taka jest rzeczywistość: kultura fizyczna, dbanie o zdrowe odżywianie, ćwiczenia, sport, sprzedaż, związek, inwestowanie, zarządzanie, poczucie wartości, czytanie książek, dążenie do celu, konsekwencja. Właściwie, jakiej dziedziny się nie dotknę, to najczęściej okazuje się, że 90% i więcej procent ludzi osiąga przeciętne rezultaty lub średnie lub mierne, a tych najlepszych jest 10% lub mniej. Dlatego nigdy mnie to nie przerażało, tylko motywowało, że jak nic nie będę robił w tych dziedzinach, to będę w tych 90% ludzi nieszczęśliwych w moje opinii, bo mnie akurat nie interesowała przeciętność. Kwestia decyzji i motywacji, naszego “dlaczego”. Jedni chcą uniknąć przeciętności, a inni nie. Główna różnica tkwi w podjęciu decyzji. Brak decyzji to też decyzja. Każdego dnia podejmujemy tego typu decyzje. Zrobić trening czy pooglądać coś w Internecie. Zjeść słodycze czy owoce. Czytać książki czy oglądać YT. Budować pewność siebie w relacjach czy akceptować samotność.