Jest w tym, co mówisz część prawdy, że sporo “atrakcyjnych” kobiet jest z jakimś lalusiami i kenami, ale nie ma tylu przystojniaków, żeby zaspokoić potrzeby tylu atrakcyjnych kobiet. Poza tym “atrakcyjne” to bardzo względne pojęcie. Prędzej pustaki wiążą się z pustakami. Wytatuowani z wytatuowanymi. Po zabiegach estetycznych ze sterydziarzami. Naturalnie ładne z naturalnie, męsko wyglądającymi facetami. Tylko, że to są bardzo elastyczne tego zasady, bo wiesz dlaczego kobiety są z tymi pięknisiami? Bo nie bali się zagadać. Oparli swoją pewność siebie na tych atrybutach i dali sobie pozwolenie, żeby zagadać albo się po prostu znają przez wspólnych znajomych, ze szkoły, a ci kolesi nawet nie szukali sobie dziewczyny.

Poza tym to straszna głupota i ograniczanie się tych kobiet, jeśli szukają faceta przede wszystkim pod względem jego wyglądu, żeby się pokazać. To puste dziewczyny, bezmyślne, po co komu taka. To jakiś margines, bo normlane kobiety szukają normalnego, męskiego faceta.

W każdym razie nie nakładaj sobie zbędnych ograniczeń. Zagaduj do kobiet, które Ci się podobają. Jedne będą reagować z zainteresowaniem, a inne nie. Normalna sprawa. Bardzo wiele zależy od tego, czy zagadywane kobiety są w ogóle wolne, to dopiero wtedy można się bardziej realnie zaprezentować, w sensie jest to bardziej miarodajne.

Tak samo co do hipergamii – doszedłem do wniosku, że kobieta nie szuka cały czas lepszego materiału do związku i nie zmieni gałęzi na lepszą, gdy tylko pojawi się taka okazja, ale ona szuka kogoś lepszego od siebie, kogoś, kogo może podziwiać i być autorytetem.

Czuję w rozmowie, że jestem autorytetem zwłaszcza ze studentkami – ja już jestem po studiach, mam 26 lat, pracuję w korpo, w zawodzie, z którym łączę przyszłość, o ile AI mnie nie zmiecie z planszy rynku pracy. A kobietki w okresie studiów jeszcze raczej nie wiedzą co i jak.

Ubieram się dobrze, nawet bardzo, elegancko, czasami odważnie, jak np. różowa marynarka czy koszula. Ale zaczalem powątpiewać w znaczenie tego – bo nawet znajome, które poprosiłem o określenie mnie w skali od 1 do 10 mówią, że tak, ładnie się ubieram, ale co do atrakcyjności fizycznej – raczej jestem 6 na 10, ew. 7 na 10, albo mówią, że mam wygląd, który dojrzewa w czasie.

I co z tym zrobić? Ograniczyć się do kobietek, które są w trochę wcześniejszej fazie życia i które też są raczej przeciętne?

tutaj w 14 minucie i 48 sekund napisałeś, że już powinieneś kończyć i dawno pytać o numer, a w opisie piszesz:

“Jeśli dziewczyna stoi wryta w ziemię, to rozmawiaj możliwie długo, nawet 30 minut. Inwestuj historiami i pogłębiaj tematy, dziel się przemyśleniami, refleksjami, emocjami, skojarzeniami. ”

Zatem: kiedy nie przeciągać, a kiedy rozmawiać możliwie długo, nawet 30 minut? Ile optymalnie powinna trwać taka pierwsza rozmowa?

Napisałeś tu, że “Lepiej zadzwonić po 5 dniach, czasami można po 4. Powyżej 7 to już się robi taka sytuacja, jakbyś ją olał i wiele się też u niej dzieje, że ona zapomina o waszej rozmowie.”, a w swoich materiałach polecasz, żeby dzwonić pomiędzy 5, a 9 dni. Mógłbyś mi wyjaśnić od czego zależy to? Kiedy można po 9 dniach, a kiedy dzwonić po 5?