Przydałoby się też używać jakichś przygotowanych pytań, aby rozkręcić rozmowę np. jakie mają hobby poza grami planszowymi i prowadzić rozmowę dalej, ale wszystko w swoim czasie, kroczek po kroczku.

Nie strzelaj sobie sam w kolano, interpretując te teksty o skarpetach jako śmieszek z Ciebie, tylko jako oznaki zainteresowania i pomaganie w rozmowie. Jakbyś spytał, ile one mają par skarpetek na sobie, to byś je rozłożył na łopatki. Głowa do góry, klata do przodu, uśmiech, kontakt wzrokowy, odwracać wszystko na swoją korzyść, zachowywać się, jakbyś był wart milion dolarów, budować poczucie wartości i być podekscytowanym drogą rozwoju.

W każdym razie kształtowanie sylwetki to długotrwałe procesy, wynikające z nawyków i stylu życia, więc bez sensu jest odkładać sferę towarzyską na później, bo to de facto niezbyt wiele zmieni ta sylwetka. Za rok np. będziesz miał jakąś idealną wagę i estetyczną sylwetkę, np. 10-15kg ponad wzrost plus 100, pójdziesz na miasto albo do klubu i okaże się, że praktycznie nic to nie dało. Będziesz dalej tak samo niewidoczny, jak wtedy, gdy ważyłeś więcej, a to dlatego, że z kobietami nie rozmawia się zbytnio mięśniami i sylwetką, tylko bardziej intelektem, poczuciem humoru, pewnością siebie, a odpowiednia mowa ciała, ubiór i autoprezentacja z nich wynikają.

Pewnie, że zaokrąglone mięśnie klatki piersiowej i dobrze leżąca na nich koszula czy koszulka dodadzą trochę pewności siebie i poczucia atrakcyjności, tylko że to jest tak np. z 5-10% całokształtu, ponieważ jak spojrzysz w klubie, to większość ma podkreślone klatki piersiowe i t-shirty oplatające ich bicepsy i jakoś nic im to nie daje, dalej stoją, jak obrońcy piwa albo ewentualnie po pijaku coś tam próbują tańczyć, ale też nieśmiało, a konwersacja to tym bardziej ciężki temat.

Nie widzę tego przełożenia męskiej sylwetki na pewność siebie, w sensie zwrot z nakładów pracy jest mały, bo jak podejdziesz do dziewczyny wiosną czy jesienią w ubraniach, to raczej nie widać, czy masz 9% tkanki tłuszczowej czy 15% czy 20% czy 25% oraz i tak to nikogo nie obchodzi. Wiem też po sobie, że jak ćwiczyłem na siłowni po 4 razy w tygodniu, to w zasadzie zaniedbywałem pewność siebie w interakcjach międzyludzkich, bo zamiast rozmawiać z ludźmi, to siedziałem na siłowni, w domu miałem sztangę, ławeczkę, stojak, drążek, sztangielki. Rozwinąłem pewność siebie, jak zacząłem spędzać czas na mieście między ludźmi a nie na siłowni. Siłownia była dodatkiem a nie fundamentem.

Poza tym spójrz, jakie kobiety mają sylwetki i pogadaj, co ćwiczą, to ile ludzi, tyle historii. Wiele nie robi nic i jakoś się trzymają, inne lubią biegać, różnie, ale wątpię, żeby odmawiały sobie życia towarzyskiego, bo nie wyglądają wzorowo ani jakoś wystarczająco dobrze oraz większość ludzi ma jakieś kompleksy i słabe strony, które uczy się odpowiednio maskować, jak i akceptować, jak i formować w granicach rozsądnych możliwości.

Czasami np. ludzie robią sobie operacje plastyczne i potem jedni się czują pewniej siebie, a inni nie, tylko że ci, którzy się czują pewniej siebie, to na czym oni tę pewność siebie budują? Na sztucznych ustach albo piersiach? Albo na syntholu wstrzykiwanym do bicepsów czy na sterydach? To żałosna taka pewność siebie, powierzchowna, to próżność, pozerka, udawanie, że jakby kogoś ubrać w dres albo jak się rozchoruje i zmieni nieco sylwetkę, to straci pewność siebie, słabe to. Wolałbym mieć taką pewność siebie, że zawsze sobie poradzę.