“Oto, dlaczego nawet “najlepszy trener” idący przed kursantem na mieście dostaje mniej więcej 7 zlewek (słownie: siedem) zanim jakaś kobieta w ogóle się zatrzyma, żeby z nim chwilę pogadać.”

Jak poznać dziewczynę bez odrzucenia w 95% przypadków oraz zabezpieczyć się nie tylko przed odrzuceniem, ale przed pustką w głowie i brakiem luzu w rozmowie, który wynika m.in. z tego, że się nie wie, co się robi.

W tym nagraniu i artykule również nauczysz się:

Przyjeżdża do mnie czytelnik kilkaset kilometrów z innego województwa i poświęca na to cały dzień swojego życia, licząc z dojazdem. Idziemy razem zagadać do pierwszej dziewczyny lub którejś z kolei, a ona nie chce rozmawiać, bo ma chłopaka albo się krępuje i chce iść dalej.

Jak poznać dziewczynę bez odrzucenia – jak nie być odrzucanym z automatu.

Chciałbym, żeby po jakichś 20 latach zagadywania, budowania pewności siebie itd. takie sytuacje nie miały miejsca, że dziewczyna nie chce rozmawiać.

Nadal jest to trochę frustrujące, że możesz być nie wiadomo jak super zadbanym facetem, pewnym siebie, wygadanym itd. ale i tak niektóre kobiety będą Cię unikały
i olewały oraz nie poświęcą Ci więcej niż kilka sekund.

Nie jest to tylko problem zbyt publicznych miejsc do zagadywania, bo jeśli masz powyżej 25 lat, jak wielu czytelników mojego bloga, to już nie masz codziennego dostępu do kilkuset kobiet dziennie na uczelni, a na zajęciach tematycznych czasami jest mało młodych kobiet lub są oblężone, co da się umiejętnie obejść.

Oprócz miejsc tematycznych, to dlaczego miałbyś nie zagadać do dziewczyny gdzieś na siłowni, na basenie, na spacerze, na osiedlu, w parku, w sklepie, w galerii handlowej,
w centrum, w komunikacji miejskiej czy gdziekolwiek.

Wspominałem o tym tutaj, że nie ma idealnych miejsc do poznawania kobiet, ponieważ każde miejsce ma jakieś plusy i minusy, którego nie mają inne miejsca, więc warto maksymalizować swoje szanse, działając w różnych miejscach.

Ba, sporo facetów ma nawet dziesiątki lub setki kobiet do wyboru na uczelni lub
w dużym zakładzie pracy, więc mają do kogo zagadywać, tylko że mogliby to robić bardziej płynnie, sprawnie i bez odrzucenia i krępujących sytuacji

Jest to dla mnie trudne do zaakceptowania, ponieważ czasami spotykasz ciekawe dziewczyny w życiu codziennym, których zwykle nie ma w miejscach tematycznych. I co wtedy?

W ten sposób doszedłem do wniosku, że wszelkie bardziej oczywiste rozpoczęcia rozmowy, jak np. poprzez komplement czy zapytanie o imię, wskazujące że chcesz poznać daną dziewczynę są w porządku, aby pozbyć się nieśmiałości, natomiast
z czasem będziesz często się odbijał od zajętych kobiet lub bojących się rozmowy
z nieznajomym, to zaczyna odkładać się to gdzieś
w psychice.

Jak poznać dziewczynę bez odrzucenia – najbardziej frustrujące jest ciągłe bycie odrzucanym.

Po pewnym czasie bycia odrzucanym pojawia się depresja, frustracja, zniechęcenie, przerwy w działaniu, strach, niechęć, a nawet poddanie się.

Rozwiązaniem jest zbudowanie odporności na odrzucenie, wyrabianie tzw. statystyki, czyli odpowiednio dużej i regularnej ilości zagadywanych kobiet, tylko że jak przychodzi co do czego, to nadal pozostaje problem odrzucenia, ponieważ większość kobiet i tak jest zajęta, więc nie bardzo chce rozmawiać i jak tego nie rozumiesz ani nie wiesz, jak do tego podejść, to jest to bardzo frustrujące i podcina skrzydła.

Jednocześnie po wstępnym zapoznaniu się można dowiedzieć się, czy dziewczyna jest wolna i na tej podstawie dostosować dalszy kierunek rozmowy.

Wyobraź sobie, że pytasz kobietę na mieście o coś, np. o godzinę, chusteczkę, drogę, autobus, cokolwiek. Jak wiele kobiet Cię odrzuci? Jeśli nie wyglądasz, jak menel, to raczej niewiele lub żadna, tylko raczej wszystkie udzielą Ci odpowiedzi na pytanie.

Jak poznać dziewczynę bez odrzucenia: Formuła
4 kroków w rozmowie z nowo poznaną kobietą, które pozwalają uniknąć odrzucenia.

Czy jest więc jakiś sposób, aby prawie każda kobieta odpowiadała Ci na zadane pytanie i prawie żadna nie odrzucała z automatu, dzięki czemu stwarzacie sobie możliwość poznania się i kontynuowania rozmowy, jak i znajomości?

#1. Tak, jest taki sposób i jest nim zadawanie kobietom w pierwszym kroku interesującego pytania
o opinię na temat, na którym kobiety się znają, dzięki czemu zdecydowana większość kobiet lub prawie wszystkie udzielają chętnie odpowiedzi.

#2. Drugi krok to umiejętne ujawnienie, czy jest wolna, aby się nie produkować zbytnio przed zajętymi kobietami lub ujawnienie, że ona nie widzi się ze swoim chłopakiem
w przyszłości.

#3. Trzeci krok to zmiana tematu na inne niż te początkowe, aby się nieco lepiej poznać i zbudować zaufanie.

#4. Czwarty krok to wymiana kontaktów.

Brzmi banalnie, prawda? Otóż to, doskonałość tkwi w prostocie.

a) nie wychodzisz na podrywacza, ponieważ szczerze pytasz o opinię, bo chcesz się rozwijać, co pokazuje, że jesteś odważny, pewny siebie, bo chcesz się uczyć.

b) dajesz kobietom się wygadać, bo one uwielbiają tematy o relacjach i mogą poczuć się jak ekspert, dajesz im temat, na który potrafią się wypowiedzieć.

c) unikasz odrzucenia, bo nie wyskakujesz z komplementem ani, że chcesz
ją poznać, tylko chciałeś spytać o kobiecą opinię.

d) sprawdzasz umiejętnie, czy jest wolna, przez co unikasz flirtowania
z kobietami, które są zajęte i chcą w tych związkach pozostać.

e) gdy trafisz na wolną, to wtedy to ujawnisz na początku rozmowy i możesz sobie na więcej pozwolić.

f) zyskujesz doświadczenie w rozmowie, obycie, czas w rozmowach, bo jak wyskoczysz
z komplementem albo jakimś bezpośrednim przywitaniem, to ona od razu może chcieć się z tego wymiksować, jeśli nie chce aktualnie nikogo poznać, a większość kobiet jest zajęta, dlatego to ciągłe bycie odrzucanym jest demotywujące.

g) czasami faktycznie dziewczyna się spieszy na tramwaj z drożdżówką
w ustach, to ok, każdy ma swoje sprawy, ale to zwykle widać z daleka i jest do przewidzenia.

h) jeśli dziewczyna zacznie odpowiadać ładnie na Twoje pytania, to pamiętaj, aby spytać również, jak ma na imię i uścisnąć dłoń i się przedstaw. To skraca dystans. Wypowiedz jej imię przy zapoznaniu, żeby je zapamiętać na później.

i) możesz tego używać wszędzie, gdzie nic innego nie przyjdzie Ci do głowy, czyli zarówno na ulicy, na rynku, w galerii, jak i na basenie czy na siłowni też można tego użyć oraz nie jest to podryw, bo serio chciałeś zapytać kobietę, więc nie dość, że nie zostaniesz odrzucony, to nikt dookoła też nie pomyśli, że to jakiś podryw.

j) szczególnie się to przydaje, jeśli już nie jesteś studentem, który ma na uczelni setki kobiet do wyboru, tylko masz powyżej 25 lat i musisz sobie specjalnie organizować czas lub dojeżdżać, aby zagadywać do kobiet.

Ostatnio na konsultacji przez telefon 30-kilkuletni czytelnik poprzez zaślepienie, zbyt szybkie tempo
i przywiązanie wplątał się w półtoraroczną relację ze starszą
o parę lat od niego kobietą, która po 9 miesiącach zaczęła się obrażać, wybuchać gniewem, atakować, karcić złym humorem, jakby miała de facto ze 12 lat.

Wytrzymał jeszcze około 6 miesięcy zanim skontaktował się ze mną.

Poleciłem mu, jak może ją oduczyć złego zachowania, zaznaczając że to może potrwać wiele miesięcy i lat, ponieważ ludzie nie zmieniają się tak drastycznie
z dnia na dzień.

Odpowiedział, że wytrzyma to jeszcze może z 1-2 miesiące.

Spytał, czy to będzie w porządku, ponieważ nadal jest w związku.

Odpowiedziałem, że tak, bo przecież bycie w związku nie zabrania pytania kobiet
o opinię, prawda…

Voila, w ten sposób został usunięty podstawowy problem, który zniechęca mężczyzn
do zagadywania do kobiet – odrzucenie lub też brak planu prowadzenia interesującej rozmowy, który może do tego odrzucenia prowadzić.

W tzw. pseudo-turbo-uwodzeniu “nie wolno” poruszać tematu chłopaków lub mężów od kobiet, ponieważ ma to być postrzegane jako słabe szukanie akceptacji i przyzwolenia oraz desperacja, co się zgadza pod warunkiem, że robimy to w zbyt bezpośredni sposób.

Tylko po co Ci dziewczyna, która chce zdradzić swojego chłopaka lub męża?

Kiedyś może zdradzić Ciebie, więc po co tak usilnie unikać tematu czy ona jest wolna czy zajęta.

Poza tym, po co robić z siebie idiotę i silić się na jakieś flirty, skoro zwykle kobieta i tak po prostu powie Ci, że ma chłopaka albo męża, bo większość ma i nie jest to żadna wymówka, więc usilne unikanie tego faktu jest waleniem głową w mur niekończącej się spirali odrzuceń.

Usiedli sobie na ławce prawie tuż obok mnie i czytelnika, gdy zagadaliśmy do dziewczyny. Gdy zauważyłem, że się na nas patrzą
i podsłuchują, jakby siedzieli w kinie, to poszedłem z tą dziewczyną
i czytelnikiem jakieś 100m dalej.

Następnie po zakończonej rozmowie podeszli do nas i pogratulowali, że super, że tak długo rozmawiam z kobietą, aby zbudować zaufanie itd. że kojarzą mnie z YT i też sobie podchodzą do kobiet, ale na podstawie grup o uwodzeniu.

Przy okazji było widać, że chłopak był już jakby wyzuty z emocji, być może pogodzony
z takimi realiami, a może smutny w środku, mówił, że jak dziewczyna pogada z nim,
to spoko, a jak nie, to też spoko, trzeba żyć dalej, ale wydawał się na zmęczonego tym ciągłym szukaniem i zagadywaniem.

Tak już jesteśmy skonstruowani, że nienawidzimy odrzucenia i wolimy go
z reguły unikać, gdy jest to możliwe i mam tutaj na myśli mądre działanie, aby tego odrzucenia unikać a nie siedzenie w domu i nie robienie niczego lub liczenie na cud
w pisaniu z kobietami przez Internet.

Oczywiście zdarzają się randki z Internetu, ale jakość tych kobiet jest tam różna
oraz w Internecie jest sporo dzieciatych kobiet, które czasami nie ujawniają tego faktu
na początku znajomości oraz pisanie przez Internet jest czasochłonne.

Na marginesie, jeśli poznajesz kobiety przez Internet, to możesz tej metody również używać w Internecie, przez co na pewno odróżnisz się od 99,9% mężczyzn w Internecie oraz będziecie mieli z kobietą z nich niezły ubaw.

i przekazać Ci tak uniwersalny sposób zaczynania i kontynuowania rozmowy, który nie powoduje odrzucenia oraz przede wszystkim dzięki temu sam nie muszę robić z siebie pajaca, który jest wielokrotnie odrzucany.

Nie czułem się do końca komfortowo, jadąc na kolejne konsultacje, wiedząc,
że będę na niej ileś razy odrzucany.

A ja chciałbym, żeby zagadywanie było pełne zabawy, nauki, przyjemnych emocji, ciekawości, uśmiechu, wymiany pozytywnej energii, znajdywania kobiet podobnych do siebie itp.

Dlatego w końcu po wielu konsultacjach w końcu znalazłem metodę 4 kroków
i formułę 10 słów, które jak w zegarku pozwalają uniknąć odrzucenia.

Dlatego uporządkowałem to w szablon i stworzyłem “Formułę 10 słów” na otwarcie rozmowy i kolejnych 4 kroków, które pozwalają swobodnie poprowadzić emocjonującą rozmowę z dziewczyną w dowolnym miejscu zakończoną wymianą kontaktów
i zbudowaniem silnych wspomnień, które maksymalizują szanse na kontynuowanie relacji.

Tym sposobem demonstrujesz dobitnie, że jesteś normalny i nie masz na nic ciśnienia oraz to nie jest żaden oczywisty podryw, na który kobiety co do zasady reagują defensywnie.

Nauczyłem tej metody, jak dotąd ponad 87 czytelników, którzy w ostatnich kilku latach spotkali się ze mną osobiście, przejeżdżając zwykle setki kilometrów i poświęcając co najmniej 1 dzień na nauczenie się tej metody, której możesz teraz się nauczyć z zacisza swojego komputera lub urządzenia przenośnego w dowolnym miejscu i czasie.

Skoro inni mogli się tego nauczyć, to Ty też możesz. Dowiedz się więcej szczegółów
o tym, jak poznawać kobiety bez odrzucenia tutaj.

Pozdrawiam,
Paweł Grzywocz
“Każdego dnia zrób jedną małą rzecz, której się boisz”
“Zawsze pomyśl, co zrobiłby przeciętny facet, a później tego nie rób”
“Zawsze inwestuj w rozmowę”
“Bez prawdziwego zainteresowania kobiety nic nie może się zacząć ani trwać”
“Do rozwodu wystarczy jeden toksyczny charakter”
Jak zdobyć dziewczynę w 12 randek
Jak utrzymać związek
PewnoscSiebieW90Dni.pl
77 Technik Flirtu
Wolność od pornografii i masturbacji w 90 dni
Najlepsze miejsce do poznawania kobiet
100 Rozmów z Kobietami
124 Riposty na pytania kobiet
Jak-Zdobyc-Dziewczyne.pl/mapa-sukcesu

Podziel się swoim doświadczeniem o tym, jak poznać dziewczynę bez odrzucenia przy podejściu.

“Najczęściej obawiamy się oceny i odrzucenia przez dziewczynę, ponieważ gloryfikujemy własne ego – perfekcyjny obraz nas samych. Przez taką blokadę atrakcyjne dziewczyny nigdy nie dowiedzą się nawet o naszym istnieniu, ale przynajmniej nasz wychuchany wizerunek nie zostanie oceniony.”

Jak przełamać strach przed zagadaniem do dziewczyny oraz pokonać perfekcjonizm i wewnętrzne blokady?

Aby przełamać strach przed zagadaniem do dziewczyny trzeba przestać się tak bardzo koncentrować na sobie samym i na tym, co ona sobie o nas pomyśli, a zamiast tego skoncentrować się na tym, jak możesz sprawić sobie i dziewczynie radość z powodu zagadania do niej.

Jak przełamać strach przed zagadaniem do dziewczyny, gdy blokuje nas niedoskonały wygląd, brak pracy i znajomych?

Przeczytaj poniższą historię czytelnika i moją odpowiedź, w których dowiesz się, jak poradzić z blokadami, perfekcjonizmem i niedoskonałościami w swoim wyglądzie.

Jak przestać się przejmować potencjalnym odrzuceniem i zbudować wolność
w działaniu. Oto, jak przełamać strach przed zagadaniem do dziewczyny, która Ci się spodoba.

*** PROBLEM CZYTELNIKA: “Blokady, perfekcjonizm, niedoskonały wygląd, brak pracy, brak znajomych – jak przełamać strach przed odrzuceniem i uczucie niezasługiwania?“ ***

“Cześć Paweł.

Od 4 lat mieszkam i studiuję we Wrocławiu, od tamtej pory też nabyłem kilka Twoich materiałów, ale nie zawsze w 100%tach realizowałem wszystkie ćwiczenia i teraz
z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że ze strachu.

Wcześniej myślałem, że mój brak zagadywania do nieznajomych dziewczyn był wynikiem braku pewności siebie, ale teraz, po roku aktywnego uczestnictwa w klubie mówców oraz niedawno po lekturze “Przekleństwa perfekcjonizmu” uświadomiłem sobie, że to PERFEKCJONIZM mnie strasznie blokuje w temacie relacji.

Kiedy przypomnę sobie swoje początki, śmiech z mojego jąkania, a mimo to byłem tak zdeterminowany, że teraz nowi członkowie pytają mnie “od ilu lat jestem na scenie” (a jestem po 3. projekcie), to jednak moja głowa wydaje się nie dopuszczać myśli, że podobnie może być w temacie relacji z kobietami. Tutaj od razu oczekuję od siebie, by zrobić “idealne podejście” za pierwszym razem, itd.

Nie wiem zupełnie jak poradzić sobie w tym kluczowym momencie, gdy mam przed sobą piękną nieznajomą z blokadami które mam w głowie, a które mam zakorzenione od dzieciństwa (od podstawówki po końcówkę liceum – non stop polewki z wyglądu). Dziś nawet niektóre koleżanki wprost mówią, że “wyprzystojniałem”, przez te kilka lat mieszkania we Wrocku miałem kilka dziewczyn atrakcyjnych dających oznaki zainteresowania (jedna tak mocno inwestowała
w rozmowę, było to w 2015 a pamiętam jak wczoraj, że nic nie musiałem robić. Ale tak mnie zniewalała urodą i głosem, że zrobiłem wtedy mniej niż nic).

W kwietniu skończę 26 lat i NIGDY nie miałem dziewczyny. Z tymi zainteresowanymi mną, nie powiem, w większości podobały mi się, nie potrafiłem do tej pory rozwinąć rozmowy, że o wzięciu numeru nie wspomnę. A po spotkaniu takiej dziewczyny, tłumaczyłem sobie swój brak działania tym, że “jednak była poniżej moich oczekiwań” (guzik prawda).

W ciągu tego okresu mieszkania we Wrocławiu kilka razy nawet w akcie desperacji pojechałem na miasto specjalnie po to, by zagadywać, ale kończyło się na zagadywaniu ekspedientek w sklepach z damską bielizną (że niby szukam prezentu), ale nigdy nie poszło nic dalej.

A najlepsze jest to, i wszyscy mam wrażenie mi to mówią, że ja naprawdę jestem “ogarnięty”. Studiuję architekturę i to naprawdę jest w pełni świadome studiowanie, robię konkursy, bardzo dobrze rysuję, angażuję się w różne rzeczy, projektowanie kręci mnie.

Poza tym od kilku lat siedzę też w rozwoju osobistym i naprawdę moja świadomość w tym temacie wykracza ponad przeciętną (aż czasem zastanawiam się, jak to jest, że kolesie wokół mają laski a gówno robią, a ja nie?). Do tego klub mówców, pełny postęp.

Gdy tak wypisuję co ja nie potrafię, to kurcze naprawdę wielu gości jest za mną
w tyle, natomiast gdy wychodzę w miasto to nagle przestaje mieć to znacznie i liczy się brak muskulatury, blada cera, brak pracy bo studia dzienne, sraty taty.

Natomiast moim zdaniem nie potrafię odciąć się zupełnie od logiki przy kobietach. Lubię się uczyć i owszem to w życiu pomaga i daje mi osobiście mnóstwo satysfakcji, ale zauważam też, że zbytnie przeintelektualizowanie się przeszkadza prowadzić emocjonujące rozmowy z kobietą.

I samo podejście z resztą, bo za dużo kombinuję we własnej głowie zamiast podejść i powiedzieć cokolwiek.

W ciągu ostatnich 2 lat poradziłem sobie z wadą niepłynności wymowy (to ogromna rzecz, bo od podstawówki miałem w związku z tym przechlapane w czasach szkolnych i nie tylko). W ubiegłym roku zaliczyłem speeddate (niestety przyszły dziewczyny po 30stce) i tam przekonałem się, że potrafię “nawijać” z kobietami na wiele tematów bez przerwy.

Problem pojawia się, gdy spotykam dziewczyny w moim zakresie wiekowym
w neutralnych warunkach (na speeddate wiadomo po co każdy przychodzi,
a w innymi kontekście już nie). Mam takie perfekcjonistyczne przekonanie pt.
“Nie zasługuję na”, itd. Albo “aby mieć taką i taką trzeba mieć wielu przyjaciół, świetne ciało, bo teraz wszystkie biegają na siłownie” itd.

Na poziomie świadomości ja to doskonale wiem, że to są schematy wtłaczane przez media, wychowanie, itd., natomiast trudno się od tego odciąć idąc przez ulicę (rozumiesz).

Studia “zaraz” się skończą, a jak pomyślę sobie ile dziewczyn przeszło koło nosa przez ten cholerny perfekcjonizm, to naprawdę chcę wykorzystać wszelkie możliwości zmiany stanu rzeczy.

Powoli dochodzę do momentu, że trudno będzie mi sobie wyobrazić, że umówienie się na randkę jest w ogóle możliwe?

Nie wyobrażam sobie na ten moment bez zawahania podejść do dziewczyny która mi się podoba i zagadać. Nie potrafię na widok atrakcyjnej dziewczyny się uśmiechać.

Od razu włącza mi się taka powaga, że jak stoję w kolejce powiedzmy do ksero
i widzę atrakcyjne dziewczyny, przede też mną goście “tzw. jak z okładki” i od razu włącza mi się takie porównywanie, a że się ośmieszę, itd.

Takie głupie zupełnie przekonania. Z drugiej strony wiem, że mając dobrą “gadkę” mógłbym przeskoczyć wszelkie niedoskonałości związane z wyglądem.

No ale z tym “wychylaniem się” w większym towarzystwie mam problem (bo kojarzy mi się to z udawaniem ekstrawertyka którym nie jestem).

Bywam w różnych miejscach, lubię próbować, poznawać nowe miejsca, nowe aktywności, a na polu relacji z kobietami mam wrażenie nie posunąłem się ani
o milimetr. Wszystko przez to co siedzi w głowie. Moja mama twierdzi, że jestem za grzeczny (co to znaczy?). Ale to efekt tego, że zawsze wyśmiewały mnie za wygląd, a też tak byłem wychowany, że “co pomyślą inni?” itd.

W klubach byłem kilka razy (kampus i stancję mam prawie 10km od centrum), poza tym nigdy nie lubiłem głośnych miejsc. Rzeczywiście warunków do pogadania tam nie ma.

Natomiast chodząc po galeriach czułem się jak desperat. Zwykle mam tak, że jak przeczytam jakiś Twój materiał to czuję, że wiem dużo i wychodzę z tym, ale jednocześnie nie dostrzegam okazji, nie widzę oznak zainteresowania u dziewczyn.
A po jakimś czasie, gdy nie myślę o możliwości zagadywania i jak to robić, to nagle pojawiają się okazje, ale nie wiem już wtedy jak je wykorzystać.

Wybacz, że tak chaotycznie trochę piszę, ale nie chciałem niczego pominąć, a też trudno zupełnie zdefiniować obszar problemu. Mam wiedzę z Twoich kursów, natomiast brak zastosowania praktyce.

Gdzieś głębiej trzeba nacisnąć guzik, ale nie wiem gdzie. Gdy się czyta, jest ekscytacja i wyjazd w miasto. Tam na miejscu – wielka lipa. Nie wiadomo jak ruszyć. Totalna blokada.

Oczekiwałbym planu jak krok po kroku wspinać się po tej drabince. Zacząć od tak małego kroku, by nie był paraliżujący, ale jednocześnie sprawnie robić postęp. Nie chciałbym też sprowadzać tego do zerojedynkowego planu, że tego i tego dnia – 5 podejść (a jeśli z różnych powodów nie ma okazji, to wtedy pojawia się frustracja).

To ćwiczenie, by w 10 minut zagadywać w galerii – nie do przejścia. Mało tego – to by podchodzić i po prostu powiedzieć “cześć” do nieznajomej albo komplement (jako trening) , i zamilczeć – też wydaje mi się tak arcytrudne (bo zupełnie dziwne, niecodzienne). Nie wyobrażam sobie, by po chwili nie spalić buraka, a przez to
i całą sytuację.

Szymon”

>>> MOJA ODPOWIEDŹ:

Hej Szymon,

Poczucie takiej męskości i wartości to jeden temat.

A drugi, o wiele prostszy, to sama zawartość rozmowy.

Można być niepewnym siebie i przestraszonym, ale zamaskować to mową ciała (tak, jak to się robi na początku na klubie mówców), tylko trzeba wiedzieć, jak i o czym można rozmawiać oraz, co robić, gdy rozmowa się nie klei

I krok po kroczku wdrażasz po kolei techniki flirtu.

Jak przełamać strach przed zagadaniem do dziewczyny?

Zacznij od prostego “Cześć” i idziesz dalej. Dłuższej rozmowy posłuchaj w artykule z nagraniem z podejścia, w którym nauczysz się, jak zagadać do dziewczyny krok po kroku.

I tak przez 2 tygodnie do 3 dziewczyn dziennie.

Dopiero po 2 tygodniach takiego ćwiczenia dodaj kolejny krok i powiedz jej komplement, że ma lśniące włosy albo coś innego, co zauważysz i odejdź.

I tak 2 tygodnie:

Następnie mówisz o tych włosach albo coś innego o jej rzęsach, powiekach, oczach, paznokciach, ustach, nosie, uszach, policzkach.

Coś kobiecego, żeby były emocje.

Komplementy typu “ładna torebka” są słabe, bo komentujemy jakąś rzecz.

Patrz głęboko w oczy dziewczynie i skomentuj coś kobiecego w jej urodzie.

W ten sposób się znieczulisz tak samo, jak na klubie mówców.

Kwestia powtórzeń.

To właściwie jedyna droga praktyczna. Jak z nauką pływania. Trzeba być w wodzie, czyli w interakcjach.

Poza tym uczysz wtedy swój umysł, że nie musisz uzyskać żadnego rezultatu, co uwalnia od presji, stresu oraz pozwala zacząć po prostu z ciekawością rozmawiać
z dziewczynami i sprawdzać, co się będzie działo.

Równolegle jest praca z psychiką.

Ale obojętne, co sobie wmówimy, to i tak trzeba zdobyć praktyczne doświadczenie.

Są różne filozofie, którymi można sobie wkręcić, że się jest wspaniałym człowiekiem
i wartościową istotą.

Jednak żadna z nich nie zwalnia nas ze zdobywania doświadczenia.

Chociaż może nas do niego uzdatniać.

Bo gdy odpowiednio uwierzysz w dobre rzeczy na swój temat, to wtedy pokonasz strach przed zdobywaniem doświadczenia oraz zaczniesz uważać, że zasługujesz.

To dość plastyczny temat.

Cała walka toczy się o to, z czym się utożsamiasz na takim najgłębszym poziomie.

Czyli kim jesteś?

Jako człowiek.

Kluczem jest przestać się utożsamiać z zewnętrznymi rzeczami, jak ciało, pieniądze, znajomi.

Praktycznie wszystko można sobie wmówić, nawet jeśli to nieprawda.

Według psychologii pozytywnego myślenia sukces zależy od siły wiary.

Pozostaje jedynie pytanie, która wiara jest prawdziwa i pożyteczna.

Bo można sobie wmówić samo-wspaniałość i to może być pożyteczne przez jakiś czas.

Można się zatrzymać na takim poziomie i zadowolić się tym, że to podobno “działa” dla niektórych, bo wmawiamy sobie pewność siebie i zaczynamy się zachowywać pewnie siebie, udawać pewność siebie.

Jeśli ta wiara okaże się fałszywa, to zapłacimy za to prędzej czy później w zderzeniu
z rzeczywistością, której nie uwzględniliśmy w naszym przeświadczeniu na temat naszej cudowności.

Np. dziewczyna w stałym związku odkryje, że bardzo dobrze udawaliśmy takich
kozaczków-cwaniakczów, a tak naprawdę jesteśmy dalej zakompleksionym chłopcem, który pragnie dowartościowania, bo w środku jest taką wydmuszką z “napuszoną mową ciała samca alfa”.

Jednak po drodze można bardzo dużo “osiągnąć” za pomocą odpowiednio silnej wiary
i udawania pewności siebie.

Także wybór należy do każdego z nas indywidualnie.

A bez względu na wybór i tak trzeba po prostu wykonać pracę.

Czyli obojętne w co tam sobie wierzymy i tak trzeba się nauczyć angielskiego albo trzymać dietę albo przemawiać albo zagadywać dziewczyny pomimo strachu.

Wierzyłem w życiu w różne rzeczy na swój temat, ale zawsze wyniki brały się z pracy.

To pozostało niezaprzeczalne.

Chociaż odpowiednia wiara jest bardzo ważna, bo dodawała mi sił
i motywacji do działania.

Bez wiary w to, że jestem wartościowy nie byłbym w stanie podejść do dziewczyny choćby dla treningu.

Na początek na pewno pomocne jest choćby małe docenianie siebie za to, że jesteśmy pracowici, że przełamujemy lęki, że nie oglądamy porno i nie traktujemy kobiet przedmiotowo (to ostatnie akurat bardzo dużo mi dało i wiele facetów ma taki efekt).

Doceniam się za to, że poradziłem sobie z innymi trudnościami, jak treningi koszykarskie, przybranie na masie dzięki siłowni i większym posiłkom, przełamywanie się na zajęciach i zadawanie pytań prowadzącym, zdanie prawa jazdy, matury.

Natomiast jest jeszcze ten głęboki poziom.

Czyli taki sens życia, kim jesteśmy jako człowiek, po co żyjemy, dokąd zmierzamy, czym jest dla nas śmierć.

Tutaj psychologia mówi nam, że jest tylko jedno życie, więc trzeba wycisnąć z niego jak najwięcej, a to i tak nie wszystkich motywuje i wielu ludzi wcale nie przejmuje się śmiercią i zaprzepaszczaniem swojego życia.

Wolą dalej żyć w strachu i lenistwie.

Z kolei niektóre nurty mówią, że wszystko, co ziemskie przemija, więc nie ma sensu się nadmiernie przejmować i stąd płynie wolność do działania, czyli działam, bo chcę, bo mogę, ale nie muszę, bo zdaję sobie sprawę z przemijalności wszystkiego, co nas spotyka w życiu.

Czyli skoro już żyję, to co z tego, że wszystko przeminie.

To przynajmniej miło spędzę ten czas.

Chociaż tutaj znowu wbija się temat EGO, czyli z czym się utożsamiamy, czyli co jest
w naszym centrum życiowych wartości, które właśnie nadaje naszej osobie wartość.

Od razu przypominam, że nie ma większego sensu utożsamiać się z własnym zdrowiem lub rodziną, bo to dość oczywiste, że nie jesteśmy tylko tym kawałkiem mięsa zwanym ciałem ani nie jesteśmy naszą rodziną ani tym bardziej stanem konta.

Jeśli w naszym centrum życiowych wartości jest ego, czyli wyidealizowany obraz naszego JA, to wtedy mamy blokadę, bo nie chcemy, żeby nasz gloryfikowany obraz własnej osoby był oceniany, a już tym bardziej odrzucony, znieważony, zignorowany.

Dlatego kluczem jest pozbycie się albo chociaż ujarzmienie, opanowanie, poskromienie wielbienia własnego ego, zdemaskowanie jego chorych, zniewalających nas pragnień, jak właśnie adoracja, podziw i aprobata innych ludzi.

Tutaj każda filozofia ma swoją drogę, a ja wypowiadam się na ich temat w programie “Wolność od nałogów w 90 dni”, trochę można też wywnioskować z materiałów dołączonych do modułu o seksualności z “Jak utrzymać związek” i “12 randek”, a poza nimi staram się zbytnio nie narzucać systemu wartości i zatrzymuję się na ogólnym stwierdzeniu, żeby w centrum naszego życia była prawdziwa miłość.

A z jakiego źródła ta miłość ma pochodzić i według jakich zasad funkcjonować tłumaczę w powyższych materiałach, a co kto z tym zrobi to już jest decyzja każdego człowieka indywidualnie i jest to bardzo delikatna sprawa.

Z tymi ćwiczeniami na pewność siebie, które są w “Pewność siebie w 90 dni” można bardzo daleko zajść. Kursy konwersacji również dają kopa.

Nie zajmuję się na dzień dzisiejszy stricte kształtowaniem światopoglądu i systemu wartości, jednak jest to często nieuniknione, dlatego aby nie zatrzymywać się tylko na tych prostszych sprawach, to w niektórych kursach idę o krok dalej, tłumacząc że tak ostatecznie to te wszelkie blokady biorą się ze światopoglądu, w którym w centrum życia postawione jest ego, czyli gloryfikowany obraz własnego JA, które nie chce być ocenianie.

Ja jestem w głębi cichym samotnikiem, ale nauczyłem się rozmawiać z ludźmi,
z kobietami oraz występować, tańczyć, dobrze się bawić na imprezie i cokolwiek, co mi potrzebne w życiu.

Nauczyłem się tego i dałem radę, bo mam i miałem takie wartości życiowe, które pozwalały mi się nie poddawać i pokonać strach przed oceną mojego idealnego ja, bo uznałem, że nie jestem i nigdy nie będę idealny, a to jak wyglądam to tylko tymczasowa powłoka.

Są różne wiary, często polegające na tym, żeby powtarzać sobie, jaki to ja jestem dobry i wspaniały, co jest według mnie oczywistą nieprawdą, bo nikt nie jest doskonały ani nawet nie musi być ani nie jest w stanie być doskonały, bo ciągle się potykamy
i błądzimy.

Mijasz w ciągu dnia 3 dziewczyny?

Na pewno mijasz.

Powiedz do każdej z nich “cześć” przez 2 tygodnie.

Nie musisz wtedy do nikogo podchodzić.

Po prostu witasz się
z przechodniami.

Jeśli nie mijasz nikogo, to idź na spacer albo na zakupy, to miniesz.

Baw się tym, to również nabierzesz większego dystansu do całej sytuacji, czyli mów raz bardziej donośnie, raz bardziej spokojnie, raz z głębokim kontaktem wzrokowym, raz płytkim, raz z daleka, raz w ostatniej chwili, raz z uśmiechem, raz poważnie.

Obserwuj reakcje ludzi.

Jak przełamać strach przed zagadaniem do dziewczyny?

Rób cokolwiek.

Porażką jest brak działania.

To normalne, że uczenie się nowych rzeczy jest niecodzienne.

Czy występowanie na scenie jest codzienne?

Nie.

Czy angielski jest codzienny?

Nie.

Wszystko, co nowe wymaga pokonania strachu przed nieznanym.

A jak ktoś nie jest w stanie tego wytrenować, to ma poważnie zaburzoną i zaniżoną samoocenę.

Utożsamia się z egocentryzmem, czyli ma w centrum życia swoje EGO, czyli swój perfekcyjny obraz samego siebie, którego nie chce poddawać ocenie przez innych.

Można sobie wmawiać złe bzdury, że jesteśmy do niczego, jak i można sobie wmawiać dobre bzdury, jacy jesteśmy wspaniali, a tymczasem i jedno i drugie może być totalnym fałszem, bo chodzi o to, aby ta samoocena była zdrowa, czyli zgodna ze stanem faktycznym i dopiero na jej podstawie można świadomie pracować, czyli zaakceptować mocne strony jak i słabości, a następnie rozwijać jedno i drugie.

Świadomość tych mocnych i słabych stron to również duży krok do przodu w pracy nad sobą.

Przydaje się tutaj pytanie “Skąd wiesz?” z ósmego odcinka “Pewności siebie w 90 dni“.

I tak wiele razy pytamy się sami siebie:

Te pytania nawet można sobie zadać przed jakąś rozmową, której się boimy.

W ten sposób można się uświadomić na gorącym uczynku, że nasze blokady są nierealne, a następnie można zadziałać i się przekonać, że rzeczywistość była zupełnie normalna, akceptowalna, zwyczajna, adekwatna do tego, co sobą faktycznie reprezentujemy.

Podsumowując, aby pozbyć się blokad potrzebna jest świadomość swoich mocnych
i słabych stron poprzez zadawanie sobie pytań weryfikujących przekonania na nasz temat.

Dzięki niej można zacząć świadomie podejmować działanie i obserwować, co się z nami dzieje.

Także już samo weryfikowanie naszej samooceny, czy nie jest zawyżona ani zaniżona, ani zakłamana pozwala na zdemaskowanie tych blokad i uwolnienie się od nich.

Nie można wydostać się z więzienia, którego nie widzimy.

Można poprzez taką pracę, obserwację
i weryfikację swojej samooceny osiągnąć taki balans psychiczny, dzięki któremu można robić to, co faktycznie jesteśmy
w stanie zrobić i być dumnym z tego, że podjęliśmy działanie w zakresie naszych możliwości.

Bo na podstawie zdrowej samooceny, czyli nie zawyżonej ani nie zaniżonej, tylko adekwatnej do stanu faktycznego jesteśmy w stanie realistycznie ocenić, co jesteśmy
w stanie zrobić, a czego nie jesteśmy
w stanie zrobić, a następnie podjąć takie kroki, które są w granicach naszych aktualnych możliwości.

Jeśli uważamy, że coś jest poza granicami naszych możliwości, to po prostu tego się nie podejmujemy.

Dlatego na podstawie realistycznej, zdrowej, zgodnej ze stanem faktycznym samooceny należy ocenić, co jesteśmy w stanie robić i wtedy zaczniemy to robić.

Dlatego cała praca polega na zgodnym z faktami odkrywaniem, co jesteśmy w stanie zrobić, a potem mamy wiarę w to, że damy radę i możemy zacząć od małych kroków na miarę własnych możliwości na dzień dzisiejszy.

Za miesiąc te możliwości mogą być większe, ale to odkryjemy za miesiąc, bo nie da się wskoczyć od razu na szczyt drabiny.

Dlatego trzeba na nią wchodzić etapami.

Na każdym etapie możemy wtedy odkryć, co jesteśmy, a czego nie jesteśmy w stanie zrobić,
a następnie możemy świadomie zaakceptować lub odrzucić wyzwanie poradzenia sobie z tym problemem.

Jeśli je zaakceptujemy, to możemy wtedy zacząć działać z pokorą, wyrozumiałością, dystansem
i pozwoleniem sobie na niedoskonałości.

Tutaj znowu pojawia się wiara:

Z czego płynie taka wiara to już jest temat wartości życiowych i doświadczeń życiowych.

Już poprzez samą pracę nad zdrową samooceną można nauczyć się tak przyziemnych rzeczy, jak rozmowy z dziewczynami i umiejętności poznawania ludzi.

Natomiast kluczową rolę odgrywa tutaj światopogląd i system wartości, czyli co mamy
w centrum naszego życia.

Psychologia mówi nam, że w centrum ma być nasze “JA”, a wtedy koło się zamyka
i dalej jesteśmy niewolnikami oceny naszego ego przez innych.

Często wręcz poleca się gloryfikować własne “JA”, czyli mamy być tak głęboko przeświadczeni
o swojej świetności, żeby nic nie było w stanie jej naruszyć.

Czyli w skrócie należy “bardziej wierzyć w siebie” na podstawie różnych sukcesów typu zdana matura, przeprowadzenie babci na przejściu dla pieszych itp. dowartościowywanie się.

Niestety może to prowadzić i finalnie prowadzi do narcyzmu, który z kolei wyrządzi nam wiele krzywdy, gdy w konfrontacji
z życiowymi sytuacjami okaże się, że jednak nie jesteśmy tacy świetni, jak sobie wmówiliśmy – np. dziewczyna wygarnie nam po kilku miesiącach, kim naprawdę jesteśmy, a na kogo się kreujemy.

Niejeden kołcz samorozwoju powie Ci, że:

Ja polecam w centrum swojego życia zamiast narcyzmu, zwanego nieraz “pozytywnym egoizmem” wstawić prawdziwą miłość, ale nie do samego siebie, tylko taką, w której robimy coś dla innych, ponieważ to daje na pewno większe spełnienie życiowe niż hołdowanie najpierw swojemu egoizmowi i wpadanie w samozachwyt.

Oczywiście można sobie wmawiać, że spełnienie życiowe daje zaspokajanie samego siebie w ramach najwyższej wartości życiowej, a dopiero potem innych w zależności od nastroju albo od tego, co my będziemy z tego mieć, ale to już każdy musi sam się przekonać.

Gdy robimy coś dla drugiego człowieka, to automatycznie przestajemy przejmować się opinią innych, bo skupiamy się na odbiorcy i na tym, co dajemy zamiast na przejmowaniu się tym, co sobie dziewczyna pomyśli o nas samych i o tym, czy chcemy jej coś zabrać.

A z jakich źródeł można czerpać zdolność do dzielenia się, obdarowywania, pomagania, prawdziwej miłości wymieniłem w “Wolności od nałogów w 90 dni” – właściwie w każdym miesiącu było to nastawienie. Była też o tym mowa w odcinku o tworzeniu wartości dla innych w “Pewności siebie w 90 dni”.

Czyli wychodzi na to, że aby robić ćwiczenia trzeba poustawiać odpowiednio hierarchię wartości życiowych.

Teoretycznie można by po prostu wykonać bezmyślnie ćwiczenia na pewność siebie
i siłą stępienia na bodźce nabrać swobody w tej delikatnej dziedzinie, jaką jest ocena naszej osoby i możliwość odrzucenia.

W praktyce niewielu ludzi jest w ogóle w stanie robotycznie wykonać jakiekolwiek ćwiczenia na pewność siebie, gdyż powstrzymuje ich własny system wartości, czyli przewrażliwienie na punkcie własnego ego, które jest w centrum życia.

Program o nałogach jest tutaj ogromnym ułatwieniem, gdyż przedstawiam w nim główne nurty, w których możemy przebierać.

Często otrzymuję komentarze, że nie jest to tylko program o nałogach i powinien mieć inną nazwę, ponieważ jest w nich wiele innych tematów związanych z:

A to wszystko po to, aby zwiększać świadomość, dzięki której nabieramy dystansu, perspektywy, spokoju i zrozumienia, dlaczego ten świat i nasze życie wygląda tak a nie inaczej oraz, co możemy zmienić a czego nie.

Następuje wtedy ogromne zwiększenie świadomości oraz wolność do działania.

Można to też rozkminiać samemu, jednak będzie to kilka razy bardziej czasochłonne
i będzie wymagać więcej wysiłku.

Bez względu na wybrany sposób zbadania tego warto wiedzieć, po co się żyje i kim naprawdę jesteśmy.

W czasie własnych poszukiwań warto równolegle robić ćwiczenia na pewność siebie, gdyż mogą znacznie przyspieszyć proces uwalniania się od blokad.

Pozdrawiam serdecznie,
Paweł Grzywocz
“Każdego dnia zrób jedną małą rzecz, której się boisz”
“Zawsze inwestuj w rozmowę”
“Bez prawdziwego zainteresowania kobiety nic nie może się zacząć ani trwać”
“Do rozwodu wystarczy jeden toksyczny charakter”
Jak zdobyć dziewczynę w 12 randek
PewnoscSiebieW90Dni.pl
77 Technik Flirtu
Wolność od pornografii i masturbacji w 90 dni
Jak-Zdobyc-Dziewczyne.pl/mapa-sukcesu

Napisz, jak Ty sobie radzisz z blokadami i strachem przed zagadaniem do dziewczyny.

“Paweł, jakim cudem chcesz mieć piękną, gorącą i mądrą kobietę, skoro boisz się przywitać z zamężną kobietą, z którą nic Cię nie łączy i nigdy nie będzie łączyć. Nie bądź tchórzem! Wracaj tam i się przywitaj. Nie musisz prowadzić z nią konwersacji. Po prostu powiedz: “Cześć”!”

Kiedyś byłem kompletnym nerdem i łajzą.

Bałem się ludzi i miałem masę głupich przekonań na swój temat.

Przejmowałem się wszystkim.

Opinie obcych ludzi, dziewczyn, znajomych, rodziny były dla mnie jak wielkie, ciężkie łańcuchy, które mnie zniewalały.

To było tkwienie w jakimś koszmarze, z którego nie zdawałem sobie sprawy.

Byłem uwięziony we własnej klatce błędnych przekonań na swój temat oraz skuty lękami przed opinią innych.

• Strach przed ludźmi pokonasz poprzez przełamywanie swojej strefy komfortu.
  • Strach przed ludźmi zniknie, gdy Twoje czyny zmienią Twoje przekonania na lepsze.

“Każdego dnia zrób jedną rzecz, której się boisz”.

“Szukam szczęścia, miłości, bogactwa materialnego, masz może coś z tych rzeczy? ”

“Hej, jesteś właścicielem tego sklepu… Nie? Spoko, w takim razie nie pogniewasz się, jeśli wyniosę sobie kilka rzeczy…:)”

“Pracujesz tutaj? Nie? To super, pomożesz mi wybrać koszulę…”

Będziesz jak ktoś ważny… jak ktoś, kto w życiu musiał trochę przejść, ponieważ nowe towarzystwo nie będzie Ci w ogóle straszne.

Będziesz budził respekt i podziw, że nowe otoczenie Cię nie krępuje i częściej to Twoja pewność siebie może krępować kilka osób.

W nowej grupie znajomych to Ty będziesz liderem i człowiekiem, który potrafi nawinąć nowy temat lub zaproponować, gdzie teraz pójdziecie.

Nie możesz od czytania i wmawiania sobie, że jesteś pewny siebie stać się bardziej pewnym siebie.