Kilka razy koledzy na studiach mówili mi, że ja mam “to coś“,
że “mam gadkę“, a oni tego “nie mają“. Oburzyłem się wtedy wewnętrznie: “Z jakiej paki oni zakładają, że ja to po prostu “mam”. Odpowiedziałem sobie w duchu, że jest to gadka ludzi nieświadomych albo wymówka przed podjęciem pracy nad sobą. Odpowiedziałem im tylko krótko: “Tia, jasne, musiałem się tego nauczyć, jak wszystkiego innego w życiu”. Nie podłapali tematu. Też tak kiedyś myślałem, jak oni, że się nie da, gdy jeszcze nie miałem Internetu, czyli w dzieciństwie!

Jak podrywać, a właściwie poznawać dziewczyny, będąc introwertykiem? Czy ja jestem introwertykiem i jak sobie poradziłem z moją introwertyczną stroną?

W tym artykule i nagraniu również dowiesz się:

Jestem introwertykiem – jak to zmienić i być bardziej pewnym siebie facetem?

Sam w pewnym stopniu jestem introwertykiem, ponieważ nigdy nie potrzebowałem ani nie potrzebuję stałej paczki znajomych i wolę się spotykać z jedną osobą a nie z grupą, a jeśli jestem w grupie, to lubię słuchać.

Nie lubię też głośnych miejsc, imprez klubowych, męczy mnie to, że nie można tam rozmawiać, tylko trzeba krzyczeć. Nie cierpię też dymu papierosowego.

Cenię sobie też prywatność, bardzo ostrożnie otwieram się przed nowo poznanymi osobami, powoli rozwijam relacje, podobnie jak w kursie 12 randek w nic nie wierzę do 10 spotkań sam na sam, a jeśli ktoś się ze mną nie spotkał 10 razy sam na sam, to nie jest takim prawdziwym znajomym, tylko bardziej kimś na “cześć”
i “co słychać”.

Nie akceptowałem też nigdy zaproszeń na fb od osób, których nie widziałem na oczy 10 razy, choćby w grupie, a co dopiero sam na sam. Od ponad 10 lat moje prywatne konto na fb jest praktycznie martwe.

Nie wyobrażam sobie też publicznego pseudo publikowania swojego życia w jakiekolwiek formie i zawsze zastanawiałem się, komu chce się to oglądać. Pseudo, ponieważ wiadomo, że każdy vloger itp. kreuje swój wizerunek w jakimś tam marketingowym celu, a poza kamerą jest inną osobą, mniej lub bardziej inną niż w Internecie.

Niby oczywiste, ale odnoszę wrażenie, że lwia część Internautów, w tym także wśród moich nowych i starych czytelników (mających nieraz po około 25 lat) miewa problemy
z odróżnianiem internetowej kreacji czy wręcz marginesu społecznego, który się uzewnętrznia na internetowych forach a rzeczywistością. Internet przyjmie wszystko. Potrafi zrzeszać grupy ludzi o najbardziej nawet obrzydliwych doświadczeniach, które się tym między sobą przechwalają.

Nieraz, szczególnie u ludzi silnie poszukujących informacji na dany temat prowadzi to do zaburzeń postrzegania rzeczywistości, gdy się ciągle o kimś lub o czymś czyta, a nie ma porównania ze światem realnym.

Pisałem o mediach społecznościowych, służących do kreowania określonego wizerunku w artykule o odwyku od facebooka.

Nasz gadzi umysł, czyli takie zwierzęce instynkty, ośrodek przyjemności i bólu ciągnie nas do takiej szybkiej, taniej, łatwo dostępnej rozrywki, papki dla mózgu, plotek, skandali, ekscesów, wybryków. Podobno jakieś 70% ludzkiej komunikacji to plotki.

Jesteśmy podobno plotkarskimi “zwierzętami”. Gdyby nie plotki, to chyba większość ludzi, w szczególności kobiet, nie miałoby, o czym rozmawiać. Zauważ, że sporo kobiet rozmawia głównie o facetach, randkach i związkach. Możesz wykorzystać to oczywiście na swoją korzyść i wykorzystać to jako temat do rozmowy, jednak wymaga to jakby zniżenia się do ich nieco telenowelowego poziomu. Trzeba brać to na dystans.

Czy to, że mam skłonności introwertyczne oznacza, że jestem introwertykiem?

Jak być bardziej pewnym siebie facetem, będąc introwertykiem?

Nie lubię takiego szufladkowania, ponieważ każdy z jest w jakimś stopniu introwertykiem. Kto nie lubi być samemu?

Kto potrzebuje ciągłej uwagi innych ludzi?

To są przecież wampiry emocjonalne, które potrzebują ciągłej adoracji i ciągłej uwagi innych ludzi.

Potrzebują ciągle być w centrum uwagi. Dla mnie to nie ekstrawertycy, tylko jacyś socjopaci, wampiry uwagi, które potrzebują się ciągle dowartościowywać czyjąś uwagą.

A więc, gdzie są Ci normalni ekstrawertycy, którzy dobrze się czują w towarzystwie, jak
i w samotności? Musi przecież być jakiś balans między jednym a drugim. Dlatego jesteśmy mieszanką jednego i drugiego.

Takie przekonanie o sobie jest często używane jako wymówka do tego, żeby nie być tak pewnym siebie facetem, jak moglibyśmy być i niewystarczającego rozwijania umiejętności społecznych, jak:

Można to wszystko wyrzucić do kosza i skazać się na samotność, bo przecież “jestem introwertykiem, więc nie mogę być bardziej pewnym siebie facetem.”.

Jak być bardziej pewnym siebie facetem, który jest introwertykiem?

Pewność siebie w różnych sytuacjach to kwestia treningu, praktyki, powtarzalności, zgodnie z prawem stępienia na bodźce, że każdy bodziec oddziałuje na nas co raz słabiej. W tym przypadku będzie to rozmowa z nieznajomą kobietą.

Tak samo, jak koszykarz czy pianista uczy się grać, tak samo możemy nauczyć się pewności siebie z kobietami, w konwersacjach, w zagadywaniu, na pierwszych randkach, w związku i być w tych sytuacjach bardziej pewnym siebie facetem.

Ostatnio otrzymałem komentarz na yt, że chłopak nie ma, o czym rozmawiać
z dziewczyną w związku.

A skąd miałby wiedzieć, o czym rozmawiać, skoro się do tego nie przygotował. Czy gdyby chciał zostać pilotem samolotu, to poleciałby, gdyby posadzono go w kokpicie? Nie, ponieważ nie był do tego przygotowany w żaden sposób.

Dziwne, że ludzie myślą, że związki im się same zbudują i utrzymają. Stoi im na przeszkodzie własne ego i duma.

Trzeba trenować pewność siebie.

Pokonywać swoje lęki, praktykować rozmowy z kobietami, bo skoro brakuje pewności siebie akurat w kontaktach z kobietami, to należy rozmawiać z kobietami.
Dużo rozmawiać. Codziennie. Wtedy będzie progres.

Tak samo, jak z każdą inną dziedziną, jak język angielski, gra na gitarze czy
w koszykówkę.

Kilka razy koledzy na studiach mówili mi, że ja mam “to coś“, że “mam gadkę“, a oni tego “nie mają“.

Zastanawiałem się wtedy, z jakiej paki oni zakładają, że ja to po prostu “mam“. Odpowiedziałem sobie w duchu, że jest to gadka ludzi nieświadomych, którzy może podchodzą do tej sfery na zasadzie bycia ofiarą, zamiast zawalczyć o lepsze jutro.

Odpowiedziałem im tylko krótko: “Tia, jasne, musiałem się tego nauczyć, jak wszystkiego innego”. Nie podłapali tematu.

Sam tak kiedyś myślałem, że to się ma albo nie, tylko że to było w dzieciństwie. Myślałem, że nie da się nauczyć zagadywania i bycia atrakcyjnym.

Zapraszam Cię serdecznie do tego programu “100 Rozmów z Kobietami”, w którym dzięki magii powtórki po przesłuchaniu pierwszych 18 albo 36 rozmów, a co dopiero 100 będziesz się sam garnął do tego, żeby rozmawiać z interesującymi dla Ciebie dziewczynami, gdy tylko takie napotkasz i nie będziesz się musiał jakoś specjalnie zastanawiać, jak zacząć i prowadzić interesującą rozmowę, ponieważ wbijesz sobie do głowy konkretne mechanizmy i schematy rozkręcania rozmowy, żebyś mógł się rozwinąć.

Zapoznaj się ze spisem rozmów, czasem ich trwania i dotychczasowymi opiniami uczestników.

Jest mnóstwo ekstrawertyków, którzy na dodatek mogą być uznani za przystojnych lub dobrze sytuowanych, jednak daje im to tylko początkowo lepsze wrażenie, a potem
i tak tracą kobiety, bo nie mają pojęcia o tym, jak utrzymać ich zainteresowanie ani jak rozpoznawać i skreślać toksyczne kobiety.

Przez to są często dojeni przez toksyczne kobiety ze swoich pieniędzy albo dużej części majątku. Przy okazji tracą przez kobiety mnóstwo niepotrzebnych nerwów i czasu.

Jest o tym również artykuł, że wygląd i pieniądze to za mało, pt. “Wieczny brak powodzenia u dziewczyn”, bo kobiety zwracają dużą uwagę na pewność siebie
i interesującą osobowość.

Mam nadzieję, że po tym artykule i programie z podejściami już nigdy nie będziesz się ograniczał mówieniem sobie, że “jestem introwertykiem, więc to wszystko bez sensu”. Można być introwertykiem, ale nauczyć się, jak być bardziej pewnym siebie facetem, gdy sytuacja tego nieco bardziej wymaga.

To jest normalne, że
w różnych sytuacjach trzeba dopasować swoje umiejętności, sposób prezentowania się, wypowiedzi, intonacji do rozmówcy, odbiorcy, żeby utrzymać jego uwagę albo przekazać odpowiednie informacje na swój temat.

Można się nauczyć i wręcz szkoda by było zaprzepaścić swój rozwój na tym polu, który chcąc nie chcąc konsumuje czas, wysiłek, wymaga systematyczności, więc im wcześniej się zacznie, tym szybciej przyjdzie taki podstawowy poziom ogarnięcia się, który pozwala na swobodne poznawanie nowych kobiet i wybranie tej najbardziej odpowiedniej.

Tego Ci z serdecznie życzę. Do usłyszenia w programie “100 Rozmów z Kobietami”
i w pozostałych materiałach.

Mam nadzieję, że po tym artykule już nie będziesz dywagował: “jestem czy nie jestem introwertykiem”, tylko weźmiesz się do systematycznego działania, które sprawi, że krok po kroku będziesz co raz bardziej pewnym siebie facetem.

Pozdrawiam,
Paweł Grzywocz
“Każdego dnia zrób jedną małą rzecz, której się boisz”
“Zawsze pomyśl, co zrobiłby przeciętny facet, a później tego nie rób”
“Zawsze inwestuj w rozmowę”
“Bez prawdziwego zainteresowania kobiety nic nie może się zacząć ani trwać”
“Do rozwodu wystarczy jeden toksyczny charakter”
Jak zdobyć dziewczynę w 12 randek
Jak utrzymać związek
PewnoscSiebieW90Dni.pl
77 Technik Flirtu
Wolność od pornografii i masturbacji w 90 dni
Najlepsze miejsce do poznawania kobiet
100 Rozmów z Kobietami
Jak-Zdobyc-Dziewczyne.pl/mapa-sukcesu

“Nie zgadzaj się ze wszystkim, co mówi. Czasami specjalnie odmawiaj, gdy o coś prosi, żeby ją zaczepiać i droczyć się. Opowiadaj historie w emocjonujący, opisowy, barwny sposób. Ciesz się procesem. Bądź obecny tu i teraz. Chciej naprawdę poznać kobietę i zbudować z nią połączenie emocjonalne.”

“W ten sposób rozmawiacie od początku na głębszym poziomie, dzięki czemu będziecie się bardzo dobrze pamiętać i kobieta również będzie chciała się spotkać ponownie.”

O czym rozmawiać z kobietą, aby ją zaintrygować na tyle, żeby przyszła na spotkanie.

W tym artykule również dowiesz się:

*** HISTORIA CZYTELNIKA: “Myślałem, że muszę mieć lepsze teksty. Stawałem się kłębkiem nerwów.“

“Cześć Paweł,

Moim największym kompleksem zawsze było to, że byłem małomównym,
introwertycznym nudziarzem i sztywniakiem. Myślałem, że z tego
powodu nie mogę znaleźć sobie dziewczyny. Więc postanowiłem to
zmienić.

Zacząłem wkuwać zabawne teksty i recytować je do kobiet.

Opowiadałem również śmieszne sceny z filmów (np. “The Awkward
Moment”) albo zabawne historie z moich lat szkolnych. Pomogło mi to
stać się bardziej otwartym, towarzyskim i pewnym siebie. Łatwo też
zyskiwałem nowych kumpli gdziekolwiek się zjawiłem, ponieważ
opowiadałem śmieszne anegdoty.

Niestety, dla kobiet byłem aseksualny – nie postrzegały mnie jako potencjał na chłopaka.

Sprawienie, aby kobieta poszła na randkę ze mną było dla mnie
czymś niewykonalnym. Miałem wyprany mózg, myślałem, że jak
będę ciągle żartować to się wyróżnię, nie będę nudziarzem.

Po każdej zlewce myślałem, że muszę mieć lepsze teksty,
śmieszniejsze historie itd. Podchodziłem do grup dziewczyn
rozśmieszałem je, pajacowałem, a potem żadna nie chciała dać
numeru.

Jedynie kilka razy zdarzyła mi się sytuacja, w której
dziewczyna po chwili rozmowy była zauroczona mną, co widać było w
jej oczach. Ale wtedy uruchamiał mi się pewien mechanizm: zaczynało
mi zależeć, adrenalina mi podskakiwała, traciłem dystans, luz
i pewność siebie, stawałem się kłębkiem nerwów.

Kontynuowałem rozmowę choć byłem spięty. Taka dziewczyna próbowała nawiązać
ze mną silny kontakt wzrokowy, ale ja patrzyłem się w ziemię
- wstydziłem się, że jeśli nasze spojrzenia się spotkają to ona
zobaczy strach w moich oczach. Mówiła dwuznaczności, chciała
żebym obok niej usiadł, nie odchodził jeszcze itd. Mnie zżerał
stres, ale mimo to po chwili pytałem o numer nie patrząc nawet
w oczy, ale taka dziewczyna widząc, że coś ze mną nie tak, nie
dawała mi numeru albo chciała dać fb albo dała numer, lecz
nie chciała przyjść na spotkanie.

Po prostu nie stępiłem jeszcze “lęku przed zainteresowaną dziewczyną”,
choć pozbyłem się lęku przed zagadywaniem do obcych dziewczyn.

Wczoraj zrobiłem sam rundkę po galerii i zagadałem do 2 dziewczyn. Jedna od
razu ucięła rozmowę. Powiedziała, że ma chłopaka i że pewnie
z kolegą jakiś prank robię. Druga siedziała na ławce i miałem
z nią mniej więcej taki dialog:

JA: Chciałem Ci powiedzieć komplement.
ONA: Tak?
JA: Masz bardzo wyrazisty kształt policzków.
ONA: Dzięki.
JA: A co lubisz robić w wolnym czasie? Jakie masz pasje?
ONA: Wspinaczka.
JA: To super. A jaki ostatnio szczyt zdobyłaś? Pochwal się.
ONA: Chodziło mi o taką wspinaczkę na ściance wspinaczkowej.
JA: To nieźle. A ja za to ze sportów uprawiam spacer farmera. Wiesz,
jak wracam z “Biedronki” z dwoma ciężkimi torbami. A co jeszcze
lubisz robić?
ONA: Pracuję w teatrze. Reżyseruję.
JA: To super. Ja w szkolnym teatrze udawałem drzewo. Reżyserujesz
jakieś komedie czy thrillery?
ONA: Dramat.
JA: I dużo bohaterów ginie na twoich spektaklach?
ONA: No trochę.
JA: Ale jak ich uśmiercasz to się nad nimi znęcasz czy kończysz
z nimi krótko i szybko?
ONA: Różnie.
JA: No spoko. I tak sobie siedzisz widzę.
ONA: Tak. Teraz w pracy jestem.
JA: Aha. Czyli jesteś jakimś tajnym agentem.
ONA: Tak.
JA: Jak w tym filmie “Pan i Pani Smith”. To ty będziesz Angelina Joe,
a ja Brad Pitt.
ONA: Tylko to się dobrze nie skończyło w tym filmie. A ty czym się
zajmujesz?
JA: Jestem dyspozytorem w elektrowni atomowej.
ONA: A poważnie?
JA: Zajmuje się survivalem. Próbuję przetrwać ze swojej pensji.
ONA: Ale z Ciebie kawalarz. Dobra muszę już iść.
JA: Wiesz co. Przyjemnie mi się z Tobą rozmawia. Podasz mi swój
numer?
ONA: Serio?
(Wstała i sobie poszła)

A jeśli chodzi o statystyki, to wg mojego notatnika w kwietniu
zagadałem do bardzo dużej ilości kobiet w miejscu publicznym – 30.

Plus kilka na domówce i na evencie. Jednak przeważnie w miesiącu
wychodzi mi zbyt mało tych zagadywań – 8-10. Staram się choć raz
w tygodniu wyjść na jakiś event/szkolenie i tam zagadywać. Ale
często jest tak, że w tych miejscach ze wspólnym kontekstem, które
ja wybieram, jest mało kobiet albo w ogóle nie ma. Dojeżdżam
z małej mieściny do Poznania, bo u mnie nie ma do kogo zagadać.

Moje doświadczenia w zagadywaniu w miejscu publicznym.

Gdy zagaduję w miejscu publicznym to wychodzę na natręta.
Np. w kawiarni dosiadłem się do dwóch dziewczyn. Po rozmowie na temat
kawy zmieniłem temat “skąd się znacie”, ale one odpowiadały
zdawkowo, albo milczały i wymieniały się spojrzeniami. Albo pytały
“czy tobie na pewno chodzi o kawę” / “o co Ci chodzi”? Tego typu
reakcje miałem najczęściej. Na ulicy gdy pytałem dziewczyny gdzie
jest poczta to potem przechodziłem na ich temat, ale one mówiły
“śpieszymy się / musimy już iść” itd. Na uczelnie gdy poszedłem
też nie było szału. Np. zagadałem do dwóch siedzących dziewczyn.
One mi odpowiadały, a potem mnie olały i gadały ze sobą. Więc ja
się wcinałem w ich rozmowę, one mi odpowiadały po czym, znowu mnie
ignorowały i gadały ze sobą. I po chwili takiej debilnej interakcji
odchodziłem. W parku zagadałem do dziewczyny idącej z naprzeciwka.
Zakończenie naszej rozmowy wyglądało tak:

JA: Dużą przyjemność sprawia mi rozmowa z Tobą. Podasz mi swój
numer?
ONA: Mogę podać Ci fb.
JA: Nie mam facebooka.
ONA: Wiesz co. W tej chwili randkuję z 4 facetami. 4 gości do mnie
pisze i dla mnie to jest zbyt dużo. Więc nie chce kolejnego.
JA: Ok. Spoko, miło było Cię poznać.
ONA: Poza tym pewnie byłbyś zazdrosny, że jeszcze z kilkoma piszę.
JA: Noo baa. Bo ja jestem taki typ faceta “chorobliwy zazdrośnik”
i gdyby na Ciebie gej spojrzał to bym się powiesił.
ONA: No widzisz. (Nie załapała żartu) Ale wiesz, co mogę dać Ci
moją rękę to mi powróżysz i powiesz w jakim wieku znajdę
prawdziwą miłość.
(Powróżyłem jej z ręki, pośmialiśmy się i pożegnałem się)
Dla mnie zagadywanie w miejscu publicznym to było pasmo zlewek
jeśli chodzi o kwiecień.

Powiem Ci, że zaskoczyłeś mnie podczas konsultacji. Pierwszą
dziewczyną, do której zagadałeś była ta od narkotyków.
Pomyślałem sobie wtedy: “Teraz Paweł mi pewnie pokaże 10 technik
flirtu w 5 minut”. A ja przeżyłem szok. Rozmowa była nudna jak
flaki z olejem, trochę od niechcenia, trochę o jakimś filmie
o narkotykach. Ale to nie miało znaczenia. Co prawda ona nie wybuchała
śmiechem, ale patrzyła na Ciebie jak zahipnotyzowana. To było
niesamowite. Ty ją uwodziłeś mową ciała. Był między wami
podtekst seksualny. To był dla mnie przełom i najważniejsza lekcja.

Widzisz, ja podejdę do kobiety, wyrecytuję najlepsze teksty świata
i dostanę zlewkę, a ty podejdziesz pogadasz o pogodzie i dostaniesz
numer. Z tamtą dziewczyną mógłbyś spokojnie pogadać jeszcze
o bombardowaniu w Syrii, budowie tarczy antyrakietowej, a ona dałaby Ci
numer. Dla mnie najważniejsza lekcja z konsultacji jest taka: teksty,
ubiór itd… to wszystko jest wtórne. Najważniejsze to poczucie
własnej wartości, mowa ciała, mimika twarzy, ton głosu. Chciałbym
być taki jak ty, ale dla mnie osiągnięcie czegoś takiego jest
bardzo trudne.

Moje wnioski:

- nie pokazuj się z wypchanymi, wystającymi kieszeniami
- be a normal guy – nie żartuj ciągle
- nie mów tak głośno
- mowa ciała, wyraz twarzy, ton głosu – to fundament
- asertywność – polega na tym, że sięgasz po to co chcesz.
- komplement – najlepszy sposób zagadania z jakim się spotkałem.
Jakoś tydzień przed naszą konsultacją przeczytałem twój art na
ten temat. Genialny opener.
- zagaduj, gdy widzisz spojrzenia – opowiadałem ci o sytuacji, gdy
niedawno byłem w galerii i zjeżdżałem po ruchomych schodach
w dół. Miałem dobry dzień, dobre samopoczucie, dobry humor i czułem
się pewny siebie. Naprzeciwko jechała atrakcyjna kobieta ruchomymi
schodami w górę. Nasze spojrzenia się spotkały. Przez chwilę
patrzyliśmy na siebie, aż ona spuściła wzrok i zaczęła zalotnie
bawić się włosami.

Teraz wiem, że w takich sytuacjach powinienem
się wrócić i zagadać: “Cześć, widziałem jak się na mnie
patrzyłaś” zamiast zagadywać do 10 niezainteresowanych dziewczyn
w galerii i robić z siebie natręta.

Mam jeszcze do Ciebie pytanie:

Jak najlepiej nauczyć się wymyślać dwuznaczności? Ze
wszystkich technik flirtu ta jest dla mnie najtrudniejsza. Wykułem
kilka na pamięć, ale nie umiem wymyślać samemu. Nie wiem, może
jakieś harlekiny czytać? Polecasz jakieś?

Poza tym sądzę, że świetnie ująłeś to co jest dla mnie wyzwaniem
w swoich komentarzu pod najnowszym artykułem, wkleje cytat:

“Myślę, że od początku tłumaczyłem ten temat. Odkąd częściej
spotykam się z czytelnikami, to widzę na własne oczy, że między
teorią a praktyką jest przepaść. Niby znają techniki flirtu, ale
nie widać tego na ich twarzy ani w głosie ani w słowach. Takie
rzeczy można wytrenować przed lustrem. Może to też wynika, że
konsultacje zamawiają te cięższe przypadki, a osoby, które miały
lepsze warunki startowe zdalnie sobie poradziły z pomocą
materiałów internetowych, ogarnęły temat, zaczęły działać, są
w związkach albo nawet wzięli ślub i dostanę najwyżej maila
z taką informacją. Wiele osób pewnie też nie daje w ogóle znać.
A część osób stoi w miejscu. Jak ktoś nie potrafi wyrażać emocji,
to też jest głębszy problem z zaniżoną samooceną, niskim
poczuciem wartości, kompleksami i strachem przed oceną. Straszne to
jest, ale da się z tego wyjść, rozwinąć się, nabrać swobody.
Kwestia poukładania wartości życiowych i praktyki.”

Podsumowując. Dużo pracy przede mną. Muszę sobie parę rzeczy
w głowie ułożyć. Teraz wiem, że to nie teksty były moją słabą
stroną, a moja mowa ciała. Kobiety jakoś wyczuwały, że coś ze
mną nie tak, że mam niepewny uśmiech itd. Poza tym teraz jest
lepiej, bo nie zagaduje w stylu “gdzie jest poczta / stołówka /
tanie ksero”, tylko mówię komplement. Nie pajacuje i nie żartuje
ciągle. Zdobyłem ostatnio numer telefonu od dziewczyny z galerii.
Co prawda nie zgodziła się przyjść na spotkanie po telefonie,
ale i tak jest postęp.

Pozdrawiam!
Andrzej”

>>> MOJA ODPOWIEDŹ:

Hej Andrzej,

Ten Twój dialog z dziewczyną na ławce jest super do pewnego momentu.

Na początku sam się uśmiechałem i genialnie to brzmiało.

Poczucie humoru, luz, zabawa, dystans, nieprzewidywalność.

O czym rozmawiać z kobietą, żeby ją zainteresować?

W pewnym momencie jednak jest tak, jak napisałeś.

Zaczyna się to robić monotematyczne, bo nic innego nie ma oprócz żartowania.

Super było rozpoczęcie:

JA: Chciałem Ci powiedzieć komplement.
ONA: Tak?
JA: Masz bardzo wyrazisty kształt policzków.
ONA: Dzięki.
JA: A co lubisz robić w wolnym czasie? Jakie masz pasje?
ONA: Wspinaczka.
JA: To super. A jaki ostatnio szczyt zdobyłaś? Pochwal się.
ONA: Chodziło mi o taką wspinaczkę na ściance wspinaczkowej.
JA: To nieźle. A ja za to ze sportów uprawiam spacer farmera. Wiesz,
jak wracam z “Biedronki” z dwoma ciężkimi torbami. A co jeszcze
lubisz robić?
ONA: Pracuję w teatrze. Reżyseruję.

I w tym momencie należało bardziej ją poznać, zadać parę pytań zgłębiających temat, np.

Następnie odnieś się do tego jakimś doświadczeniem z Twojego życia, żebyście mięli połączenie emocjonalne, że np. jej rodzice zapisali ją do teatru, gdy była mała, to możesz jeszcze spytać, jak się wtedy czuła i co o tym myślała, a następnie opowiedzieć coś od siebie. Ja np. sam chciałem iść do klubu koszykarskiego w wieku 12 lat, bo tak mi polecił nauczyciel wf’u i potem tata musiał mnie wozić na treningi, bo bardzo mi zależało.

W ten sposób się poznajecie na jakimś głębszym poziomie, wymieniacie się, dzielicie swoimi doświadczeniami życiowymi, historiami, emocjami, pasjami, dzięki czemu będziecie pamiętać tę rozmowę później i bardziej sobie ufać.

Zamiast pociągnąć ten temat wspinaczki czy reżyserki, to dalej żartowałeś.

Czyli ciągle humor.

Było kilka żartów na rozgrzewkę, zagajenie rozmowy, zbudowanie ciekawości, atrakcyjności, kwalifikowanie (“Jaki szczyt ostatnio zdobyła?” – nawet dwuznacznie to brzmi), a potem potrzebna jest ta faza okazywania zainteresowania, budowania połączenia, zaufania, komfortu.

Zabawny ten spacer farmera z Biedronki, owszem, jednak po kilku wcześniejszych żarcikach robi się to monotematyczne i jakbyś sobie z niej tylko jaja robił, a nie chciał jej szczerze poznać.

Nie dajesz wtedy ŻADNYCH REALNYCH INFORMACJI O TWOJEJ OSOBOWOŚCI, pasjach, życiu, więc dziewczyna w ogóle Cię nie zna, nic o Tobie nie wie, więc potem boi się spotkać z kompletnie nieznajomą osobą i odmawia wymiany kontaktów lub poda fałszywy lub na odczepne, a potem nie przyjdzie.

To jest taki “disconnect”. Brak połączenia, gdy ciągle się zgrywasz i nic bardziej prawdziwego, głębokiego.

Pomyśl, dziewczyna “zwierza” Ci się ze swoich pasji i mówi, że reżyseruje jakieś scenki, że uprawia wspinaczkę.

A Ty co dałeś jej od siebie, o sobie?

Nosisz siatki z biedronki.

To jest Twoja pasja? To jest odnoszenie się do jej pasji? Tak, jest to zabawne, gdy coś takiego powiesz raz na jakiś czas, ale nie cały czas.

Mógłbyś powiedzieć coś o tym, jak np. uwielbiasz angielski i dlaczego.

Albo może uwielbiasz się śmiać, oglądać dobre komedie, stand up’y i dlaczego.

O czym rozmawiać z kobietą, żeby nie było nudno?

A skoro dalej śmieszkowałeś, to ona wtedy myśli, że może jaja sobie z niej robisz, może to jakiś prank i wcale nie chcesz jej poznać.

Takim samym schematem potem idą te żarty o byciu “tajną agentką” itd.

No z resztą dla formalności to piszę, bo czytam, że już to świetnie zrozumiałeś i ona sama nawet Ci to powiedziała.

Super.

Gdy dziewczyny po zagadaniu o opinię na temat kawy pytają potem:
“Czy Tobie na pewno chodzi o kawę” / “o co Ci chodzi”?

Wychodzimy wtedy na krętacza, tchórza, bo niby o opinię na temat kawy zagadujemy,
a potem chcemy je poznać.

To jest spoko dla totalnej niemowy, nieśmiałka, który nic nie potrafi powiedzieć do kobiety. Wtedy chowa się za jakimś pretekstem, byle tylko nie okazać zainteresowania. Lepsze to niż nic nie mówić do kobiet.

Często jest taki problem, że mężczyzna w kółko się chowa za takimi treningowymi pretekstami, ale potem nigdy nie okazuje zainteresowania kobiecie, więc ciągle jest sparaliżowany strachem przed okazaniem zainteresowania i potencjalnym odrzuceniem.

Metodą na to jest okazywanie zainteresowanie zagadywanym kobietom.

Do tego zbudowanie zdrowego poczucia wartości, niezależnego od opinii innych.

Dlatego lepiej np. od razu z góry powiedzieć, że chcemy dziewczynie powiedzieć komplement i sprawić trochę radości.

Jeśli jej się spodoba, to można gadać dalej.

Jeśli nie, to odchodzimy.

“Osiągnięcie czegoś takiego jest bardzo trudne.”

Wszystko jest trudne zanim stanie się proste.

Powtórka jest matką doskonałości.

To jest jak z językiem angielskim.

Na początku dukamy i ciężko składamy zdania.

Z czasem mówimy swobodnie.

Tak samo tutaj.

Na początku wstyd nam głęboko patrzeć w oczy.

Z czasem robimy to naturalnie
i spokojnie.

“Jak wymyślać dwuznaczności?”

Nie wymyślaj nic na siłę. Zamiast tego patrz na dziewczynę, jak na potencjalną partnerkę do pocałunków, randek.

Patrz jej głęboko w oczy. Patrz spokojnie na jej twarz. Przyglądaj się. Wyobraź sobie, czy chciałbyś ją pocałować. Mów spokojnym i bardziej powolnym tonem głosu.

Wtedy mnóstwo wyrazów brzmi dwuznacznie.

O czym rozmawiać z kobietą, aby ją skłonić do ponownego spotkania?

Np. w tym Twoim dialogu.

“Jakie szczyty ostatnio zdobyłaś?”

“Co uwielbiasz/lubisz robić?”

“Co sprawia Ci dużą radość/przyjemność/relaks?”

“Jakie są Twoje ulubione zabawy?”

“Co lubisz jeść/pić?”

“Jakie sporty lubisz uprawiać?”

“Co wtedy czułaś? Jak się wtedy czujesz?”

“Na co masz ochotę?”

“Jakie są Twoje preferencje?”

Skup się na emocjach.

Rozwiń słownictwo.

Interesuj się wieloma tematami.

Używaj humoru i nie bądź zbyt miły.

Drocz się z dziewczyną.

Nie zgadzaj się ze wszystkim, co mówi.

Czasami specjalnie odmawiaj, gdy o coś prosi, żeby ją zaczepiać i droczyć się.

Opowiadaj historie w emocjonujący, opisowy, barwny sposób.

Ciesz się procesem.

Bądź obecny tu i teraz.

Chciej naprawdę poznać kobietę i zbudować z nią połączenie emocjonalne.